7 Ocak 1972

MEVLÂNA’yım ben!

1 Yeşilden yaprak, toprakta ayak; yolunu alan, yürür. Pencereyi binaya niye koyarsın? Göreyim diye. Helvayı tencerene niye koyarsın? Karayım diye. Yola niye çıkarsın? Varayım diye. Yolumuza niye gelirsin? Sorayım diye. Sorulacak ne var ki? Olacak, olana uyulacak; uymam diyende, yününü çevirecek.

2 ‘MEVLÂNA’yım.’ diyene de ki; ‘Dumansız dünya tanıdın mı? Her verilene uydun mu? MEVLÂNA; ne güneşin batışına, ne denizin dalgasına, ne de suyun akışına rüzgarı neden göstermez. Dünyayı olayları ile sever. Olayları olmasa, dolayları bilinmez; üzüntü tadılmasa, sevinç duyulmaz.

3 Sazı nefes ile değerlendirirsin, nefesini hava ile beslersin. Her elde olanı sakınma ki, değerinden kaybı olmasın.

4 Huzur yuvanın değil, gönlünün verimidir. Kumunu ALLAH’ım verir, kul elemeye girişir. Elediğin ince kuma karışır, kula kulu sevmek yaraşır.

5 Soğuktan üşüyen, yazı bekler, suyunu bedene yükler. Suyunu aradın, ‘Deryaya.’ dedin; aradın, buldun.

ALLAH’ıma emanet olunuz.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH