4 Şubat 1972

MEVLÂNA’yım ben! 

1 Kusura yer veren, görüntüde hataya düşendir. Her kulun olmasını istersen, pencereni güneşe aç.

2 Yemeyen bilmez, aşına el sürmez; kaygu günü kısaltmaz, niyaz yersiz kalmaz; boş saksıya çiçek ekilmez. Saksıya çiçeği diktik, yeşersin bekleriz. ‘Kuru dal.’ deme, suyunu bol ver, güneşte tut. Kuru dediğin dal yeşerir. Denilen niyaza yer ver.

3 Yol almayı dilersen, sonuna değil başına bak. Her adım seni sonuna götürür. Askıya konmadı, rafa kaldırılmadı. Ayna misali olur, aynada yüzünü görür. ALLAH’ıma havale edilende, en güzeli bulunur. ‘Nasıl olur?’ deme. Taş birbirine vura-vura kırılır, ufalanır, kum olur. Senin yapacak ne gücün var? ‘GÜÇ ALLAH’ımda.’ de, O’na teslim ol. Yapacağın odur. Yardımımız her an mevcut. Gözünü açsan, perdeni yırtsan göreceksin.

4 Duanı ettin, ‘Olacak mı?’ diye şüpheyle bekledin. Olanı, adım-adım öteye attın. Aynayı eline al, varacağım yerde bekle. Kapın açılır, günün seçilir. Niyazını ettin mi, ‘Olacak mı?’ deme, şüpheye düşme. İlacı değil, benliğini düşün; içinden, onu çıkar. ‘ALLAH’ıma havale edilen.’ de. Sebep kendiliğinden çıkar. Gayret, boşa kürek çekmeye benzer. ALLAH’ımın EMANETİ’nde olan; uysun, ‘ALLAH’ım yol açar.’ desin.

5 Hoyrat olan, kırılmayan taşa benzer. Sen kırıldın, sen ufaldın. Ufalmaktan maksat, yumuşadın. 

6 ‘Almadığı elma, çürüktür.’ derse, ‘Aramadın ya.’ deme. Gününü demek, iZİN’den çıkmaktır. Zaman size uzun gelir. Yol ne kadar uzun olsa da, netice varılır. ‘Dünyada barış, ahirete varış.’ derim, cümlenize duacı olurum.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH