16 Haziran 1972

MEVLÂNA’yım ben!

1 ‘Müsaade.’ denildi, günde izin soruldu. HAK’tan dedik, duacı olduk. HAK ADINA gelene, sözü ‘o’ndan.’ diyene; sohbeti açtık. 

2 Yanılmayalım. Meclisimiz, sohbet meclisidir; sözümüz, ayrı değil cümleyedir. 

3 CAN’ımız CANAN’ımıza oldukça; mümin olan bilir, hak sohbeti diler. Olanın O’ndan, gelenin benden olduğu var mıdır? Her olay O’ndan. Benden sadece, olanın sözü, izin kadar verilir.

4 ‘Mümin olduk.’ demedik, kendimizi fakirden bildik, yoksullukta murat bulduk. HAK ADINA, zenginlik diledik. Kaderin yazıldığı, yazılanın görüldüğü bilinir. Nerden neyi ayıralım? Kulu nerde kayıralım?

5 Sevdik gönül alabildikçe, gönlü doldurabildikçe. ‘Sevmediğim ne var ki.’ derseniz; sevilmedik görmedim, çirkin nedir bilmedim, boşluk bulup doldurmadım. Meydan olduğu kadar, kulu dolduğu kadar alır.

6 ‘Günahkar kul.’ demeyin, kulunu suçlamayın. Suçun nerde başlayıp, nerde bittiği bilinse; günahkar kul olmazdı. Ne kadar büyük günahı olsa; bir yerde HAKK’ı tanır, orda uyanır. Uyandığı yerde, doğmuş olur.

7 Toz olduğuna inanıyorsan, her zerrede O’nu buluyorsan, “OL!” dediğinde GÜLÜ’nü bildi isen, Yolu’nu buldu isen; korkuya değil, huzura yer ver ki; dünyayı aydın göresin, dünyada perdeyi silesin.

8 Meyhanede ne ararsın? Şarapta ne bulursun? Sarhoşlukta ne söylersin? 

9 Geldim-aldım, bildim-oldum. ‘Varayım.’ diye diledim. Neden şüphe edeyim? Madem O’ndan geldim, elbet O’na döneceğim. Nasıl ki su gider, gittiği gibi rahmet olur döner. Güldüğümüz O’ndandır, gözyaşımız O’ndandır. Gülsek de ağlasak da, kadere uyduğundandır.

10 HAKK’ın hazinesi, ne biter ne tükenir, ne de dileyenden sakınır.

Allah’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH