|
1973-1 MEVLÂNA’yım ben! 1 Yumak sarıldıkça, gönül yıkansın; vergiye HAK’tandır diye uyulsun, her olayda HAKK’ın eli görülsün, kulun vergisi denilmesin. Daha önce dedim, ‘HAK ADI’na!..’ denildikte, kulun-kuldan korkusu silinsin. 2 Umut değil, verdiğim sarihtir. Her kulun kaderi çizilir. Ne var ki, okumasını bilemez, kaderim budur diyemez. Hiçbir kul kaderini bilemez, VEREN olmadıkça. 3 Açıklık, selamettir. Olgunluk; açıklığa vurulana, ‘EYVALLAH!’ diyendedir 4 ‘Daldaki elma olgunlukta!’ denilende, hale inilsin. Umut olanı elinde bulan, ALLAH’ımın LÜTFU’na erendir. ALLAH’ıma şükür eden, mutluluğa layık olandır. ‘Mutluyum.’ dersin, yoluna bakarsın. ALLAH’ım layık kuluna, layık olduğu makamdan yol verir. Yakınlık; doğmadan yazılır, kaderin o günden çizilir. Daha önce dedim, kararının katılığını söylersin, ALLAH’ımın ADI’na söze başlarsın. Ne diyeni duyarsın, ne yolundan dönersin. Diyeceğin şöyledir; ‘Kararımı verdim, ALLAH’ımın ADI’na yola koyuldum. O’nun EMRİ, yolumun hayrınadır.’ Sözüne söz katma. Yolun gidişi, kumun elenmeyişidir. Üzüntüye yer yok. 5 (Kulunun dilediği makama varabilmesi
için sorulur) AŞK’ın
seni o makama getirir. ALLAH’a
ısmarladık. 6 Sözünü açtıkta, ULU’nu çağır. Hepimiz geliriz. Ayrıntısı görülürse, hatalı olan yok. ALLAH’a
ısmarladık.
|