1973-2

MEVLÂNA’yım ben!

1 Günün konusu, güldürür YUNUS’u. ‘Umduğum gibi mi?’ dersen, EYVALLAH derim. 

2 (Büyük cihat hakkında tavsiyeleriniz nedir efendim? ) Mananın göstermediği, kulun beden ağırlığıdır. YM olacak

3 (Nefsini ıslah edenin, günün 24 saati her anı HAK’la beraber olabilir mi?) ‘YA ALLAH!’ diyenin, nefsini sıyıranın; ne saati, ne dakikası olmaz. An, andır. Gönül yol dilerse, yumuşak yol senindir.

4 Daha önce dedim. İki el, iki dil söyler. Niyet sadece ikidedir, ikinin özeti yazıdadır. Kaza yok, sadece yazı var. Vukuu, yazını oluşumudur. Oluşum ile yazı ayrıdır. ‘Meymenetsiz!..’ dediğin her düzen, niyetine uymayandır. Halbuki hatayı niyetinde ararsan, olayın vukuuna söz etmezsin. ‘Niyetim HAK’tan, gönlüm paktan.’ dediğin, ALLAH’ım ADI’na sözünü ettiğin gün, ULU’ndan yardımını dile. (Kime söylüyorsunuz?) Alan bilir. ‘Yemin etmeden, davar gütmeden; sözüm geçmez.’ deme. ‘Hata kimde?’ derseniz, suyun yüzüne çöp atmış olursunuz. Müsterih olasın, hatayı kendinde aramayasın. 

5 OMAR der ki: “Sözün değeri, gönül ölçüsündedir. ‘Nasıl?..’ dersen; mütedeyyin, kulun nüfusuna yazılmaz; olaylarla yolun gidişine uymayanın, düğümü çözülmez. Varsın ‘Hatalısın.’ desin. (Kime söylüyorsunuz?) Alan bilir. ‘Ayağım dar gelmesin, pabucum sıkmasın.’ dersen, dar gelen yazılmaz. Dem yerinde, han yolunda, el-elinde. Söz edilmesin, eni-boyu açılmasın, olacaktan kaçılmasın."

MEVLÂNA’yım!

6 CAN’ım O’ndan, kanım O’ndan. Verdiği huzurdan öteyi dilemem, sözümü uzun etmem. Müsterih olasın.

ALLAH’ıma emanet olunuz.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH