1 Ocak 1974 (Yılbaşı Gecesi)

MEVLÂNA’yım ben!

1 YUVA’mız. YUNUS’tan alacağı, cümleye vereceği, gönüllerde tomurcuk güller göreceği müjdelenir. ‘Nedir?’ denmesin, soruya düşülmesin, dendiği gibi alınsın, gönüller hoşnut olsun, ALLAH’ım RAZI gelsin, yolunuz aydına varsın.

2 Kumda yürüdük, ‘İz?..’ dedik aradık, NURU’nda yüzü gördük. Dumansız gelen günlerin sahibi olunuz, oluşu bulunuz, gelen gün için benden üç anahtar alınız:

 1-Her açacağınız kapıda, önce bir an durunuz. Açacağın kapıda göreceğin ne olursa olsun, O’ndandır.
  2-Yolumda YARDIMCI gelen kim olursa olsun, bendendir.
  3-Yuvamın temelini atan, kim ne derse desin, sadece HAK’tır. Tahtına  oturan elbette Şah’tır. Ne var ki, oturtanı düşün. 

3 Aldığım-alacağım O’ndan, bildiğim-bulacağım O, gördüğüm- gönlüme koyacağım O’na. EYVALLAH diyelim, günün kapısını ‘Hayıradır.’ diyelim öyle açalım.

4 Yanımıza gelenin, yolunu soranın; yolunda kaygusu kalmasın. Mimar binanın temelinde yoruma düşerse, tamamında zorluk çeker. Halbuki, alışa-verişe yorum yoktur. Madde manayı açar. Maddede şüpheye düşersen, mana senden kaçar. ‘Yumuşak yolumuz.’ diyelim, gönlümüzde HAKK’ı bilelim, yorumdan uzak kalalım. Her olay, yazıldığı gibidir. ‘Yolum HAK’tır, PİR’im paktır.’ dedikte, duman niye? 

ALLAH’ıma emanet olunuz. 

ALLAH’a ısmarladık.

5 Sözümü dedim, anahtarı verdim, daha ne diyim? Niyazınıza duacı oldum. Yol, HAK’tadır. Olacağı-bulacağı ALLAH’ım düzene koyar; kul, ‘ALLAH’ım.’ dedikte, yoluna uyar. O’na havale edilen, yönünü bulur. Gelenlerle beraber, sevenlerle beraber. Cümlenize selam olsun.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH