14 Şubat 1973

MEVLÂNA’yım ben! 

1 Yeşeren dallarla, açılan güllerle, kainatı güzel dersek, yağan rahmetin çamurundan şikayet edersek; hata bizde mi, düzeni kuranda mı? Elbet bizde. DÜZENİ KURAN, hatayı kainattan silendir. ‘Nasıl siler?’ derseniz, kula hatasını buldurarak. Eğer rahmet yağmasa, toprak çamur olmasa; ne yeşeren dalı, ne açılan gülü görürsünüz. Oymayı işleyen bilir, işleyip bitiren görür, yemeniyi ayağa geçiren yürür. ‘YA ALLAH!’ dedik, sözü O’ndan bildik. Bildik, gönle aldık. EYVALLAH dedik, O’nunla BİR olduk, sohbette söze girdik, toplu açlıktan soruya girdik:

2 Mekanın O’ndan, imkanın O’ndan, ya açlığın kimden? Elbet O’ndan. ‘Bencillikten midir?’ derseniz, bütünlüğe aykırılıktan. Bütünlüğe aykırılık, YARATAN’dan beklememektir. YUNUS’um der ki: “Devlet zillete düşerse, millet çeker. Zümrenin hatasını, cümleye yüklemez elbet. Ne var ki devlet, cümlenin sözcüsüdür. Madem ki cümle sözcü devleti kurdu, illetine müstahaktır. Yemeden ölürsen, mideni dünyada bırakırsan, RUH’un aç kalır mı? Unutma ki midenin açlığı, gönlünü doyurur. RUH’unun açlığını, benliğini bulmadan bilemezsin. Amma, miden aç kalmadan, O’na yönelemezsin. Elbet her kul için değil sözüm. Daha önce dedim, ALLAH’ım kulunun kaçındığı ile kulunu terbiye eder. O da kuluna lütfu değil midir? Eğer kulunu aç bıraktı ise, onu terk ettiğinden midir? Asla. Devlet dedik, sözün ağırlığını devlete yükledik. Elbet yükümü ağırdır. Çünkü şeriat, devleti hak tanımıştır. Eğer devlet, haktan uzak kalmış ise, yükümünde milleti parçalamıştır. Zaman ona sığar. Bir an içerisinde, kainatın kuruluşu ve kıyamet vardır. Çünkü her an, öbür anı doğurur. Asya’nın gördüğü, Avrupa’ya verdiği nedir? Asya’nın doğurduğu, Avrupa’ya götürdüğü nedir? Gülün gülebildikçe, deyin diyebildikçe. ‘HAK YOLU’ndan tarihe mi geçtik?’ dendi. Asya’da doğan güneş, elbet ilk filizini orda verdi. Avrupa’ya onu götürdü. Orada batış yoktur, varsın dövüş olsun. Sonu sulhtur. Yemeniyi giydikte, her kulunu sardıkta, cümlemiz bir oldukta; göreceğimiz sulhtur. Gemiyi kaptan bilir, yolunu kaptan verir, limanı yine kaptan bulur. Onun için, kaptana teslim olun.” dedi, YUNUS’um yürüdü.

3 Ağacı bekledik mi, tomurcuk ekledik mi, çiçeği topladık mı? Çiçeği tutmayalım, meyveyi bekleyelim. Cemiyette düşünce; ferde düşmez, fertlere düşer. Eğer fertler bağımsız iseler, cemiyet de çiçeği dökülmedik ağaca benzer. ‘Çiçeği dökülmedik ağaç olur mu?’ derseniz, elbet var. Konusunu ettiniz, ‘Şifa verir.’ dediniz, limonu unuttunuz. Vergiden söyleyim, limonun yaprağını vereyim. Göğüs darlığında, nefesi açacak tek vergidir. Olmayan verilmez, vakti gelmeyen söylenmez. Kuyuyu değil, deryayı temsil ederiz, dermana ferman dileriz. ‘Neyle neyi katalım, nefesimizi açalım?’ derseniz; limon yaprağını ezelim, bal ile katalım. Ne var ki, yaprağın körpesini seçelim, reçel misali yiyelim, ‘Şükür ALLAH’ım.’ diyelim. Manayı bildik, maddeyi verdik. Ne var ki beden, ‘ALLAH’ımın emaneti.’ dedik. Limonun yaprağını, toprağını, kökünü kulu için veren YÜCE, söylemeyi elbet hata bilmez. Güzellik ordadır ki, yaprağın döküldüğü ağaçta, verimini bilmek. Ağacın verimi, sadece meyvesi midir?

4 “VELAHAVLE VELAKUVVETE  İLLA BİLLAHİL ALEYHÜLAZİM” dedikte; “KAİNATA HAVALE ETTİĞİM HER VARLIK, KAİNATA HİZMETTEDİR.” DER. Kul bu duayı okudukta; ‘YÜCE ALLAH’ımın her verdiğinden; kuvvet buldum, ona sahip oldum.’ der. Ne var ki, dediğinden, kendisi de habersizdir. Öz mana açıktır. Verdiğim tefsir değildir, özdür. Tefsir, niyete uyanı vermek; öz, olduğu gibi söylemektir. Bir duayı, yüz arif yüz çeşit tefsir eder. Arif dedim, hata yok. Çünkü her arifin, zevki de ayrıdır.

5 “OL!” dendi, kainat oldu. “BUL!” dendi, kul buldu. Amma neyi? Kimi çiçeği, kimi böceği; kimi güzeli, kimi çirkini. İşte kainattaki savaş budur. Halbuki buluşta, TEK’tir YARATAN. AZİM O’nun, ŞAN O’nun. O ise benim. Ben var mıyım? Nasıl olayım ki? Ben de O’yum. Ben, bedenin sıfatı. O, sıfatını sildikte ZATI. Güneş’e dur ki, ateşi ile yanasın, yana-yana dönesin. Unutma ki, bedende fistan olanda, sadece sıcağı terletir. Fistandan sıyrıldıkta yakar. Soyunalım yamalı-yamasız fistanlardan. Güneşi ÖZ’den alalım, alnımıza buzdan koyalım. ‘Güneş ile buz arasındaki bağ?’ dendi, soruldu. Her yaratılan, karşıtı ile değil midir? Soğuk başından ateşi alır, bedende sıcağı dağıtır. Eğer kul, doğrudan güneşi alsa, mecnun olur. Unutma ki buz da ALLAH’ımın ‘OL!’ dediğidir. Her bir ayet, öbürünü tamamlar. İşte KUR’AN’da cehennem denen, kulun başına konan buzdur. 

6 Yenmediğin dövüşte, hasmını düşmen bilme. Unutma ki, yenemediğin hasmına, ALLAH’ım yardımcı olmuştur. Onu düşman bildikte, ALLAH’ıma karşı gelmiş olursun.

(Resim verildi: TAVUS SULTAN HAZRETLERİ)

7 Yemediği aşa su katmadı, konuğundan ayrı tutmadı. Güzellikte buldu, ölmeden öldü, neyden aldı, meyden sundu, adına TAVUS dendi. Cümleye selam verdi.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH