|
3 Şubat 1974 MEVLÂNA’yım ben! 1 YUNUS’um der
ki: “Soylunun dediğinde, soysuzun güttüğü söylenir. Yerden alınanda,
elden atılanın olduğu görülür. Yerini almazsa, yönünü arasın; yolunu
bulursa, kundağını belesin.” 2 YUNUS’umun sözünden alanın, gönlünü kaygudan
sıyırdığı görülür. Sevmeyi dileyen, sebep aramasın. Yazılanın
bozulmayacağı bilinsin. Daha önce verdik, her olayın yazıldığı
bilinir, yazılan sizlere verilir. Verilen, HAK ADI’na söylenir. Huzuru gönlüne
alasın. Ona de ki: ‘ALLAH’ıma havale edilen, doğruyu bulur.’ Dile
vermesin, gayretin boş olduğunu bilsin. ALLAH’ım, kulu için en
hayırlısını bilir, yazısını öyle verir. Kulun buna katabileceği, hiç bir
şeyi yoktur. Sadece ‘Uydum ALLAH’ım. Verdiğini SEN’den diye hayır
bildim.’ desin. Ne var ki, ALLAH’ıma havale edildikte, doğruya dönüş
görülür. (a’ya mı?) Elbet.
‘Yerimi yere verdim, yerden nasib aradım.’ de. Halbuki, nasibini HAK’tan
alacaksın. Kayguyu silesin, dilediğini bulacaksın. ‘Yuvamı SEN aldın,
güzelini vereceksin ALLAH’ım.’ de. Alandan değil verendendir, yolunu
görendendir. ALLAH’ıma emanet olunuz. 3 ULU’nun yardımında olduğunu bilmez misin? (a’ya.) Yoluna uygun
geldikte; sözünden değil, gönlünden verir. ALLAH’ım cümlenizden RAZI
olsun. ALLAH’a ısmarladık.
|