|
1 Mart 1974 MEVLÂNA’yım ben! 1 Yüzden aldık,
BİR’de bulduk, hal ile geldik. Yol yürüyenindir dedik. Yolu gösterenin,
gösterdiği yerde kalırsan; hata sende mi, gösterende mi? Elbet sende. 2 Gayretin yeri nerededir? İmanını
bağladığın yolda, gördüğün halde. Seyrine düştüğün,
güzellik ile coştuğun her olay; sana kanat verir mi, yolunu
aşırır mı? Güzeli görmek, aymaya başlamaktır. Güzeli bilmek, içinde
olmaktır. Görmek basamak, bilmek aşamaktır. Sevmek, sevimli bulmak
değildir. Sevmek; dolmak demektir, manaya doğmak demektir. Severim
dediğinde, çeşit sayarsan; kendini aldatma derim. (Çeşit saymak nedir?)
Kuldan-kulu ayırmak, dostum-düşmanım demek, fakir-zengin okumak,
kumaşta atlas dokumak. Unutma! Atlas görümlük, patiska ölümlüktür. Onun
için, ayırdığın olmasın, atlasın yanında patiskaya da yer verilsin.
Zengine sevap kapısı fakirdir, bilinsin. Sevabına ortak olana, senin yolundan
taşını alana, elini ver ki; selamına talib olanın, çok gelsin. 3 (Yazılmıyan
var mı?) Yazılmıyan kulundan mıdır? Defterini alan gelir, düren döner.
Kul dilediğince değil, görevince okur. Ne var ki, kimi gününde okur
gününü dokur, kimi gelen günü okumaya çalışır. Açılmıyan yaprak okunur mu,
kulun yolu gelmeden dokunur mu? Gayretin yerini bilmeli, gereğini okumalı.
Çemberi döndürelim. Dönüşte göreceğimiz nedir? Her devirde, ölçüsü
değerinde ilerlediğidir; dengesi bozuldukta olduğu yerde
kaldığıdır. 4 Dağdan yol alan, elbet düz yolun
kolaylığını bulamaz. Ne var ki, düz yolda giden, dağda gidenin
gördüğünü göremez. Güçlük, dağa çıkıştadır. Güzellik,
çıkışta bakıştadır. Düz yol eğitir, yokuş öğütür.
YARATAN, layık gördüğünce versin; dilerse eğitsin, dilerse
öğütsün. CAN O’dur, CANAN O’ndandır. Naz sana, nazan senin, nazlanan cümlenin.
Halka; iki ucu bir oldukta değerini bulur, adını alır. Çünkü yerini, ele
gelen görür. Ele gelen nedir? Aynayı bilen kimdir? Güneşe tuttukta,
yansıtan nedir? Ele gelen; sana aynayı bildirendir, yüzünü gösterendir. Yüzünü
gör ki; YARATAN’ı bilesin, ele geleni bulasın. Ele gelen, seni-sana bildiren,
seni-sende bulduran, kainata uyduran, birlikte aydıran; HAKK’ın ta kendisidir.
Eline aldığın, imanın değil mi? Gönlünde bulduğun, AŞK’ın
değil mi? Olmaz dediğini olduran, yazısını bildiren, kulluğun
güzelliğine uyduran kimdir? HAKK’ın ta kendisi değil mi? ULULAR
sadece ışık tutar, yol gösterir, HAKK’ın EMRİ’yle yolunu korur. VEREN
de O, GÖREN de O, ele gelen de O. O’nun ile doluyuz. O’nun HAY VASFI ile
halliyiz. Bunu böyle bilelim, kendimizden kendimizi soralım. ‘VARLIĞI ile
yüklüyüz YM.’ diyelim, cümlede birlik bağını bağlıyalım. Sepette
sedef, sedefte sebeb aramıyalım. ALLAH’ıma emanet olalım, cümlede kainatın
varlığını bulalım. ALLAH’a
ısmarladık.
|