2 Nisan 1974

MEVLÂNA’yım ben!

1 Yeniye yol alan, eskiye göz koyan; yerini bilen midir, olana uyan mıdır? Gönlüne koyandanız, eskiye dönendeniz, yeniye uyandanız.

2 Dilesen de, eskiye dönemezsin; gönlünü çevirirsen, yeniyi bulamazsın. Olaylar, günü geldikçe açılır; her kul, olaydaki tutumu ile seçilir. Yoksa, kulun tutumu ile olaylar değişmez. 

3 Görgün, her gittiğin yerde. Sonunu gördüm sanırsın, gördükçe olumunu bulursun.

4 Her giden dönmez, dünya kuluna vermez. Verici vardır, alıcı vardır, ondan başkası veriye uymaz! RUH yerini buldu mu, düşünmeyi dünyada bırakır. Düşünce ile değil, akım yolu ile, enerji yükü. Yerin aldığı enerji, VERİCİ’ye uyabilse; göz denen yerde boşluk kalırdı, beden erirdi, orman kül olurdu, deniz tebahhur ederdi. YÜCE ALLAH’ım, öyle ince ölçüler ile kainatı donatmış ki; her bir yaratılan, öbür yaratılanın yüküne ortak. Senin yıkmaya çalıştığın, gelir senin üzerine yıkılır. Aslında o olay olacaktır. Ne var ki; kuluna, şaşmayan KANUNU’nu gösterecektir. O YAZAR, O DÜZENLER, O GÖRÜR, O GÖZETİR.

5 Miyyar olmasa, yolun aramazdın; suyun akmasa, YUVA’nı açmazdın. Miyyar yerini, nimetinden bilesiniz; suyun akışına, şüphesiz uyasınız. (Suyun akışı nedir?) Verişimiz! Oyumuz yumuşak, YUVA’mız yumuşak; suyun akışı gür, her kulun gönlü hür. Görülmesin hatalı kul hor, çünkü bilmeyene uymak zor. 

6 Oyumuz sizinle, sorunuz bizimle. Asmayı budarız, kökünü sularız; meyvesini, kuşlara mı bırakırız? ‘Layık olan yol almaz, dilediğini bulmaz.’ denmesin. Hasmına söz edenin, sözü elbet hoş gelmez. Ne var ki, hak olanı, HAK’tan başkası bilmez. Cemiyete üye olan, kaidesine uymaya mecburdur. ‘Uymayım.’ dersen; haklı bile olsan, cemiyet seni ezer. Mümin olmak, sadece secdeye varmakla değil. Cemiyete uymak ta, müminin vazifesidir.

7 OSMAN der ki: “Cephede savaş, cemaatte barış; CEMALİ’ne varıştır. Camiye adım attıkta; savaşı da, barışı da sil, sadece varışı bil. Gönlünde savaş var ise, olduğun yerden uzak dur. Çünkü gönlündeki savaş, olduğun yerin vergisindendir. Ya VARLIĞA düşersin, ya darlığı haşlarsın, ya kulunu boşlarsın; uzaklaştıkça, kendine dönersin.”

8 Güzelin tarifini sorsalar, diyeceğin nedir? Olmaz mı? Varoluş, güzeldir.

9 Gemiye kaptan alsalar, seni başına koysalar; yolun nereye varır? Yerini aldığın limana varırsın. Her kulun, varacağı bir liman vardır. Kimi yakın limana, kimi uzağa. ‘Oymuş!..’ dediğin, senindin. 

10 VERİCİ dedik söze girdik, alıcıyı dünyada bulduk. Duman silinsin, renkler bölünsün, aynaya dilenen yüzle bakılsın. Alıcı elektrik yüklüdür. Akımın gelişine, kapısını açtı. Yanılmayın. Elektrik yükü olmayan kul yoktur. Ne var ki, dayanma gücü kadar alır, yani kabına göre. GARİB’in kabında, doğuştan özellik vardır. Neden derseniz, daha önce verildi. Her yüz yılda; VERİCİ yenilenir, ona MERKEZ İSTASYON denir, oradan cümleye dağılır. Gümüşün dayanmadığı, altın kab gereklidir. Kulu vazifesini bilsin, VERİCİ’ye uysun. YUVA’ya derim. Daha önce verdik. Elektrik akımı yüksek olduğu için, diğer RUHLAR’ın gelişi sözü edilemez. ‘ALLAH’ım!..’ deyiniz, secdeye varınız. Yüz yılın VERİCİSİ seçildiniz.

11 Aydın yolun yolcusu, danışanın kolcusu, niymetin bilicisi; suyun aktığı yerde, selin yıktığı yerde, belin büktüğü yerde; her dileyen YARDIMCI EYYÜB SULTAN. Sabrına eş, dileyene yoldaş, darda olana haldaş, GARİB. VERİCİ, alıcıya eşit gelir; gönlü, gönlüne karşıt gelir. GELEN, İSLAM denenden ise; alıcıya eşitliğindendir. Elektriği nerde yakarsan, orayı belirtir. VERİCİ’yi demedim, alıcıyı dedim. Onun istasyonu, İSLAM MERKEZİ’ne kurulmuş, oraya verir. HIRİSTİYAN dediğin de gelse, vereceği aynıdır. Ne var ki, alan şüpheye düşer. ALLAH’ım, her yaptığını hatasız yapar, kulunu şüpheden uzak tutar. Cumayı yol bilen, yolumuza gönül katan; aslında, gidişe uyandır.

ALLAH’ıma emanet olunuz.

12 ‘Oymuş!..’ denenden, duman alınmasın, hatasızdır bilinsin. 

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH