|
5 Temmuz 1974 MEVLÂNA’yım ben! 1 Niyaz ile
gelenlerle geldik. EYVALLAH diyenlerde, günün düzeni görülür. Her olay,
olduğu gibi örülür. Ören, ördürene uyar. Almam diyenin sözü, alandan öteye
nasıl geçer? Muayyen günün yazısına uyuldu. Olayda yorum, huzuru sildi. ‘Yer mi
yersiz, söz mü?’ derseniz; yer olduğu gibi, söz dendiği gibidir. Demek
ki hata, yerde değil sözdedir. Kuşun uçuşuna uyan; günün
yorumunu duyandır, suyunu dilediği yerden alandır. ‘ALLAH’ım!’ diyelim, niyaza
duralım. 2 Dumansız
gönül olsun, yumuşak yolunda sevgin yerini bulsun. 3 YUNUS’um der ki: “Geldim-gördüm, cümlenizin
gönlüne, güller serdim. Serenin; yerine değil, gönlüne baktım.” Yerinde
derken yanılma olmadı. Yer yolunu, gönlüm yönünü gösterir. Elde desti olsa, gideceğin
yer bellidir. Ne var ki, suyunu nereye vereceğin bilinmez. Dileyenle
gideceğiz, yerini gönülle bulacağız. Gidelim, yolun gidişine
uyalım. Yaprak daldadır dökülmez, kuvvet koldadır bükülmez, olay HAK’tadır
dönülmez. El-ele vereceğiz, niyazlar ile bulacağız, ‘Bulduk şükür.’ diyeceğiz.
Yemin dedik. Yeminden maksat; VEREN’in verdiğini kutlamak, cümle ile
paylaşmak. Paylaşanın bol olsun, sevincine dostların katılsın. Vurgun
geçti, sargıdan geçecek, yumuşak yolunu, öylece seçecek. Kumun olduğu
yerde, kendini bulacak. Gecemiz, yanımızda olanındır, gönlü huzur ile
dolanındır. Sanılmasın sözden dedik, yazıdan okuduk. Eller açılsın, ‘Uyandır
ALLAH’ım.’ denilsin. Gönüller sadece O’na bağlansın. Huzur sizlerle.
EYVALLAH dedik, cümlemiz BİR olduk. Yanında durduk, selam götürdük. ‘ALLAH’ım
verdik, yazılanı okuduk.’ dedik. 4 ALLAH’ım, cümlemizden RAZI olsun. ALLAH’a
ısmarladık. Gönüller döndü, el-ele verdi, yardımcı olundu, yerinden soruldu. Yolunu,
ÇİZEN verir, aynaya bakan görür. Aşamayan, yardımdan mahrum kalmaz. Kayguyu
gören, düşmez. Görülecek-duyulacak, yol alınıp yürünülecek. ALLAH’ıma
emanet olunuz, açılan kapıyı bulunuz. ALLAH’a ısmarladık.
|