|
15 Ağustos 1974-Mirac Kandili MEVLÂNA’yım ben! 1 Nimetine gönül verdik, gönülleri kainata serdik. Cümleye niyaz ettik, ‘ALLAH’ım; YOLUN’u bulsunlar, VARLIĞIN’ı bilsinler, VERDİĞİN’e uysunlar. AMİN!’ 2 El mi güzel, dil mi? El verende, dil diyende güzeldir. Yüz mü güzel, gönül mü? Yüz gülende, gönül saranda güzeldir. Yol mu güzel, ayak mı? Yol bilende, ayak gidende güzeldir. 3 Aydın gün, karanlık güne eşit midir? Yoksa kainatta çeşit midir? Aydın gün gülene, karanlık gün ağlayanadır. ‘Ya hastalık, ölüm?..’ derseniz; anmadığın olay, elbet senden uzaktır. 4 Suyun aktığı yerde, çamur bol olur. Onun için; akan suya söz edene, gönül koyma. 5 MİRAC’ın oluşu, gönüllerin doluşudur. Olan gönlün, SAHİBİ’ni buluşudur. 6 Aymayı bilenden olalım, gelen güne sözü bağlayalım, günde
‘EYVALLAH!..’ diyelim. ALLAH’a ısmarladık.
|