12 Eylül 1974

MEVLÂNA’yım ben!

1 Mümin olan bilir, yerini gönüllerde alır. Dileyen kulları, yolumuza gelir. Yol, gidiş ile alınır; söz, deyiş ile bilinir; gönül, sevgi ile ölçülür.

2 Gönlünde olanları, yazına verilenleri; olumsuz niyetin olduğu görülmez, ‘ALLAH’ım.’ diyenin gölgesine basılmaz. Yerini aldığın, yolunu bildiğin, kaderine ‘HAK’tan.’ diye razı olduğun bilinir. Olumunda, güzel güne dönüştüğün görülür. Yazmayı düşündüğünü yaz. Çözmeyi düşündüğünü çöz. Sözünün yerini alacağını, istese-istemese, çözüme uyacağını görürüz. Gördüğümüzü veririz. Sözünün tek olduğunu bildir. ‘Onurumu onardım, yerimi yeniye çevirdim.’ de.

3 Aşılmadık yol olmaz, yürüyen yolda kalmaz. ‘Günahım olur mu?’ dersen, yazılana kul karşı gelemez.

4 Destiyi boş taşıyandan değilsin. Oğula. Oymuş dedik, buymuş gördük. Oyumuzu yolunuza verdik. Gelsin gelenler, ‘DEDEM!’ diyenler. Kapılar açıla, NUR’lar saçıla, günden-güne geçile. Ocaklar yansın, kazanlar konsun, aşlar pişsin, cümle bir olup, sini başına geçsin.

5 Aymayı bilene, yolumuz açık. Oğul. Aymaktan maksat; onurunu onarmak, ‘Olumum O’ndan.’ demek; doyumu veresiye, halimi uyasıya onaylamak. 

6 Ermek dileyen, görgüde arar; bulmak dileyen, sevgide arar; bulmayı dileyen, kendine döner. Aymak odur! Aynayı kendine çeviren, er-geç görür. Neyi? Kendini.

7 ALLAH’ıma emanet olunuz, her olan O’ndandır biliniz, her hal ile O’na uyunuz.

ALLAH’a ısmarladık

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH