|
Ocak 1982 MEVLÂNA’yım ben! 1 Kuşak belde, kaşık elde, gönül halde görülür,
her gününe HAK’tan hayır örülür. ‘ALLAH’ım.’ diyesiniz, Güneş’ten
aldığınızı gölgede olana veresiniz. Hava, Güneş, su,
BİR’liğe; RAHMETİ, gürlüğe götürür. 2 Elden ayaktan bilen, kendini HAKK’a bağlayandır;
oluşan, güzel güne kavuşandır. El ayak, düzene. Gür geleni, YAZAN
görür. Gözden ayrı, bedenden BİR’liğe düşen, konuk değil. 3 Kendini ayrıya yer vermeden, ‘Düzene geldim.’ diyesin,
ÖZ’ünden aldığın gibi kalasın. Az yeme, çok içme. Sayfada okunana, her
günde dokunana; gönülden katlanasın, ALLAH’ıma emanet olasın. 4 KORUYAN ALLAH’ım, düzenini verir. Gönlünde gölge
kalmasın, duman sana yol vermesin; açıktan aldın, açıktan buldun, açıkta
kalasın. Açıktan maksat; gölgesizlik. ALLAH’ıma emanet olasın, kendine
değil. Hepimiz beraberiz, beraber ele alırız. Altın gümüş eldedir,
yolumuz geldiğimiz günden sizdedir. 5 “Postumuza gün geldi, günümüz, günümüz hayır
oldu.” dedi, YUNUS’um selamladı. 6 “Cana dayandığım gün, cana güvendiğim
gün; HAK ADI’nı anarak, AŞKI ile yanarak BİR’liğe geldim,
BİR’likte buldum, ‘Ne güzel.’ dedim, postumu öylece serdim. ALLAH’ıma
emanet olunuz.” dedi, YUNUS’um yürüdü. 7 ‘ALLAH. ALLAH.’ diyelim, AŞK adına
dönelim. ALLAH’a ısmarladık.
|