MEVLÂNA’yım ben!

1 Kusursuz dost aramadık, duran suda saçımızı taramadık, yoldan yola doldukta, gelen geçene soramadık. Selam olsun, her kapımızı çalandan ALLAH’ım RAZI gelsin.

2 “Yel eser su taşar, her gölge ‘DOST.’ diyeni aşar; ‘Dağlara söz verelim.’ dedikte, kalanlar gölgesiz koşar.” dedi YUNUS’um sözü aldı:

3 “Dayandığımız her dalda, yaprağı gördüm, yere kilimi serdim, gelen-giden her yolcuya sordum. ‘Toprağa ayak koyarsak, yaprağı dilediğimizce boyarsak; güzele mi, gazele mi hizmette oluruz?’ Boyası da güzel, oyası da, elde olan aynanın foyası da. Güzelin renginde ...

(Tebliğin ikinci sayfası bulunamamıştır.)

4 ... VEYSEL’im sözü aldı:

5 “Dar gelmez fistan, yol sormaz destan. Gayrete düşen bilir, kendinde olanı bulur.” dedi VEYSEL’im selamladı.

6 “Yaprağı açayım, dar geçitte gönülden dilenene ulaşayım.” dedi, KAYGUSUZ sözü aldı:

7 “BİRLİK’e talip olduk her birimiz, BİRLİK’te geçecek dilenen günümüz. Bahar olsa, yaz gelse, yağmur yağsa, sel olsa; gönül güzele bakar, gayrette olsa.” dedi, KAYGUSUZ sözü MERYEM’e verdi:

8 “Ormanda nefese güç vereni buldum, her yerde BİRLİK’ten BÜTÜN’e vardım. Yumuşak olursam, bilgime sorarsam; alacağım cevabı kaydında gördüm.” dedi, MERYEM sözü SARI ANA’ya verdi: 

9 “Tavuklara yem verdim, danaları anaya saldım, buğdayı tarlaya serdim. Gördüm ki, her emeğin emekçisine RABB’im yardımcı gönderir, taşıyacak ata sahibini bindirir. Elimi göze perde yaptım, dost kapısına dolu sepeti taktım, nasibin gelişine baktım, her ocağı hizmetim olsun diye yaktım.” dedi, SARI ANA cümlenizi selamladı.

10 “Gerçeğin verildiği yerde, kalmaz kulu asla darda. ‘Havuzdan alayım.’ diyen, havuz balığı yiyen; deryadan geleni bilse, bildiğini her sevene bölse; noktada sebep aramazdı.” dedi HACI BEKTAŞ sözü aldı: 

11 “Yan yana gelen kulları, ayrı olsa da yolları, sevgi bağlar gönülleri. Sensiz oluşan kainat, seninle buluştu da; noktayı sildi mi, her noktada aradığını buldu mu?” dedi, HACI BEKTAŞ selamladı. 

12 “Gür akan suya yol veren dursa, cümlesini gerçek bulursa; elbet her nefes geçerlidir. Kaymayı denersen buz üstünde, donar gelirsin söz üstünde.” dedi, LALELİ selam ile söze geldi:

13 “Diller söylesin GÜL’ü, gönüller ayırsın şerri. ‘YAR.’ diye-diye geldik, her lokmada ADI’nı andık, doğruya ALLAH ADI ile yöneldik.” dedi LALELİ, yerden göğe bildiğini, bir nefeste saklı budu. “ Her nefesin bağladığı düzenedir, sahibinin her ağaçtan topladığı YAZAN’adır.” dedi, LALELİ selamladı.

14 “Binbir söze yol aldım, binbir kelama daldım, her kelamın gerçeğini sordum. Dediler ki, ‘Adın ile yazılır, AŞK’ın ile okunur, muhabbette dokunur.’ ” dedi, TABDUK EMRE söze geldi:

15 “Sessizliği bildim aldım, ses vereni sevgim ile sardım; dağılanı topladım, YUNUS ile katladım. Ne benden arttı, ne YUNUS’u tarttı. Her sevgiyi birbirine kattı.” dedi, TABDUK selamladı. 

(Resim verildi: YAHYA PEYGAMBER ve YEDİLER’den MERNUŞ)

16 Dostlar günü peylesinler, her öğünde sohbetine eğilsinler. HAZRETLER’den verdiğimiz, ‘YAHYA.’ diye sorduğumuz. YAHYA PEYGAMBER, kendisinden çok önce varolan YEDİLER’den MERNUŞ ile mana sohbetinde. Sizlerden alır, sizlere verir. Daha önce verdiğimiz YEDİLER’de, MERNUŞ resmedilmedi. Sohbete cümlesinin adına gelir, SEVGİLİ’de aradığını, cümlenizde bulur. 

17 “Secde, kulun gerçekle perdesini aralar. (Namazdaki secde mi?) EYVALLAH. Yollarda arayana, düzen verir kurallar. Mayasız ekmek olmaz; yaprağa, kök almazsa su varmaz. Dost ararsan, kendine yönel. (Kendi kendine kal?) Değil. Kendine yönelen, kainat ile dolar.” dedi, YAHYA ile MERNUŞ, cümlenizi selamladı.

MEVLÂNA’yım! 

18 Layık olduğunuz her konu, gün-gün açılır; yapraklara su yürürse, her güne daha güzel geçilir.

19 ‘MEVLÂNA'yım!’ dedik, sözümüzü verdik. Miracımız gönüllerde. Söz ile yaz ile geldik, ‘LALELİ.’ dedik verdik. Ayağımız terlemedi kumdadır, adımız her anıldığı yerdedir. Yolda olana verdik, ‘TABDUK’a selam.’ diyene, cümlesinden selam getirdik. 

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH