17 Şubat 1984 

YEMEN’DEN BİLDİRİLMİŞTİR!

1 Ay doğar, Güneş duyar,
   cümle de YÂR;
   RABB’in bilgisine, çekilmez duvar;
   çobanın güttüğü davar,
   sevenin gönlüne sığar.

2 Bak yıldızlar dizi-dizi,
   bilenin alınır sözü,
   yıkanır ÖZ’ü;
   bilmeyenin, harmanda gözü.
   (‘Harman’ nedir?)
   Gözlük takılmış at.

3 Her seferi bile-bile,
   her seherde güle-güle,
   kainatı verdi kula;
   sevgi ile öveceksin,
   ÖZ’den ÖZ’e döneceksin,
   bülbül olup GÜL dalına konacaksın,
   o zaman, aldığına kanacaksın.
   (Cümle için mi söylüyorsunuz?)
   EYVALLAH!

4 Her rüyada ÖZ’ün sözü vardır,
   gerçeğin sesi vardır;
   o zaman, gerçek sonsuz,
   kainat bilgisi dardır.
   Güzel, güzel ile oluşturulur;
   güzel, seven ile buluşturulur;
   her bilgi, gerçek ile karıştırılır.

5 RABB’ime naz edelim,
   sonra niyaza duralım.
   (Naz’ımız nasıl olsun?)
   Diyelim ki; ‘Naz SEN’inle, niyaz SANA,
   KENDİN’i bildir bana!
   Bildir ki; SEN’den gelene uyayım,
   SEN’inle SENİ duyayım,
   sevgimin sonsuzluğuna doyayım.’