22 Ağustos 1984

MEVLANA’yım ben!

KORUYAN ALLAH’ımın ADI ile.

1 Yoğurt aldım, tasa koydum, yediğim aş ile doydum. Her lokmayı saydım, benliğimi soydum. Dedim ki: ‘ADI’ın ile gelen kim?’ Doldu ise gönlüne kin. Gerçeği dost bilelim, DOST’u gönülde bulalım. Yersiz bilgiyi çayıra salalım.

2 Yerden aldım, yerden bildim, gereksiz yapıya kapıyı koydum. Açıp gireyim desem, toz izin vermez. Konuyu açayım desem YAR SÖZÜ vermez. Bilginize, ALLAH’ım asla nokta koymaz. ADIMIZ’ı verene, silah gerekmez. Çiçek yaprakta ise, su çürütmez.

3 “Geldim sofraya, güldüm tafraya. Yol aldım, güne verdim, her güzeli bir ümmet diye sardım.” dedi, YUNUS’um sözü aldı:

4 “Dalayım suya, döneyim koy’a. Dert yerini serte bıraksa, kul yönünü HAKK’a dönse, ne gelenden, ne gülenden söz olmadı, yolun alan, kahyaya sormadı. 

5 Düz ova sazlık olsa, saz ile nayı verse, ‘HAY!’ diyenler bilirlerdi, ‘Huy’ diyenler bulurlardı. Saralım yorganı gerelim urganı, dayandığımız her ağaca diyelim ‘HAK dermanı’

6 Bölünen bilgide, öğütülen olmaz, güttüğüz her zerrede eğitilen kalmaz. RABB’im! BİR’den geldiğimiz, BİR ile olduğumuz, BİRLİK’te bulduğumuz, SENİN EMRİN’dendir.

7 (Kahyanın ne olduğu soruldu) Kahya sınırlı bilginin sorunluğu. Bilginin sınırı yok olduğuna göre, sormaya da gerek yoktur. Yani kahyaya. Bağda üzüm topladım, yaprağını katladım, kendimde olanı, DOST ELİ ile pakladım.” dedi YUNUS’um selamladı.

8 “Komşu ile alışırsan, çevre ile buluşursan, bilgin ile alışırsan, çalışırsan; kayguyu silersin, alınteri ile doyarsın.” dedi BEHLÜL’üm sözü aldı:

9 “Her buğday selamdadır, her yaprak kelamdadır, doğru eğri meramdadır. Bak güzeli gör, bak çirkini gör. Gayretini niyazın ile besle ki, emeğini boşa verme.” dedi, BEHLÜL’üm selamladı.

ALLAH’ıma emanet olunuz.

10 ALLAH’ımdan yol gelse, yolunu kulu bilse, yorumu HAK ile yapılır.

11 Ham meyve kuyuya verilen sese benzer, yaprağı süse benzer. ‘Olmamış ile değil, olmuş ile yol yürü’ demektir. Ağaç yüklüdür, her olay öyledir. Önce, -olumsuz gibi- olmamışın derdini yük etme.

ALLAH’a ısmarladık.