|
25 Ekim 1984 MEVLÂNA’yım ben! 1 Gelmeyi dileyen her kulunda bulmaya özen gördük,
cümlenize selam dedik. 2 “Koyduğum düzene, uyduğum YAZAN’adır,
sevdiğim cümleye. Yerden aldığım taşı, yüksekte bulduğum başı,
niyazıma dedim; aklım ile koyduğum düzeni, gönlüm ile sezdim;
alacağım her öğütte, YEMEN’den geleni duydum.” dedi, YUNUS’um sözü
aldı: 3 “Sofrayı kurdum düze, seherde baktım yüze; aydın olanı
gördüm, gönülde kalanı saydım. Her bir adım, gerçeğin bilgisini arttırır,
dumanını örttürür. Gelmekten değil, ayrı kalmaktan sakınırım.” dedi,
YUNUS’um selamladı. 4 “Her yazgıda, yoğun soru vardır; sergiyi bulamazsa,
suya varamazsa, kulun görgüsü dardır. Asmayı gölge dedik, köküne sırtımızı
dayadık, sevgimizi her renk ile boyadık.” dedi, BEHLÜL’üm sözü aldı: 5 “Kaleme sorduğumu, ‘Belgeden…’ dedim
saydım; kitapta gördüğümü, ‘Bilgimden…’ dedim soydum; atın eğeri
yoksa, üstüne binen çoksa, ağacın gölgesini peyledim.” dedi, BEHLÜL’üm
selamladı. MEVLÂNA’yım. 6 Yaprak-yaprak okuduk, her satırı dokuduk;
‘Bana gelen.’ demedik, benden sorana gülmedik. 7 YUNUS ile her anı, sevgi dolu her yanı. YAHYA EFENDİ
geldi, yerden aldığı yaprağa sordu: “Adımları saydın mı? Karıncaya
uydun mu? SAHİB’ini duydun mu? Seni beni VAREDEN, uymayana zor eden;
yaprağa yer vermez mi, kim çağırsa görmez mi?” dedi, YAHYA
EFENDİ selamladı. 8 “Çok verdin güldüm, az verdin sordum, yerden göğe
sevgini verdiğin ile yordum.” dedi, KAYGUSUZ sözü aldı, yolda EYYÜB’e
sordu: “Sohbete gideceğiz, yerde kilim var ise yerini bulacağız.”
KAYGUSUZ ile EYYÜB’üm birbirine el verdiler, yere kilimi serdiler; bir lokmaya,
bir hırkaya, yerden göğe söz ettiler: “Var ise, çoğu; yok ise, azı
bileceğiz; VAREDEN’e, sevgimizi sunacağız.” dediler, cümlenizi
selamladılar. (Kanaat mı?) EYVALLAH. 9 LALELİ’ye sorduk, sohbette her geleni sardık.
Soframız cümleye açılır, açık kapıdan selam ile geçilir. “Ay’dan
aldığına, yıldıza sorduğuna ‘Selam.’ desin bilsin, olaylara gülsün.”
dedi, LALELİ selamladı. 10 Beyden paşadan bildik, seni beni sildik,
aynaya bakana güldük; katığı ele aldık, ‘Somunu versin.’ dedik, SOMUNCU’ya
el ettik. Dağdan taştan atlayarak, mendilini katlayarak SOMUNCU söze
geldi, sözü sizleri buldu: 11 “Değirmen döne-döne su alır, gönüller
yana-yana gerçeği bulur. Bildiğim bir tek söze, çaldığım cümle
saza; ‘Selam.’ diyen alacak, güzel olanı duyacak.” dedi, SOMUNCU selamladı. 12 “Var ettiğin gün beni, bildim ALLAH’ım
SEN’i. Ne dünü, ne bu günü yerli yersiz demedim; yumuşak geldi yolum,
RESULÜ’nden ayrı kalmadım.” dedi, HAMZA DOST selam ile söze geldi: 13 “Yerde fidan dikeceğim, kum üstüne çökeceğim,
suyunu bol dökeceğim; gönülde oluşanı güzelden sayıp, uyumsuz geleni
sökeceğim.” dedi, HAMZA DOST selamladı. 14 VEFA ile selamlaştık. ‘YAR. YAR.’ dedi, günü
yorumuna geldi, yaz ile kışta MERYEM’in sözünü iletti: 15 “Bin defa andım ADI’nı, bir yerde yordum AŞK’ını.
DOST olursan kendine, sadık kalırsan andına; su ile gidersin yangına, gönlünde
varırsın dengine.” dedi, VEFA selamladı. ‘Selam.’ diyene iletti, sevgisini
cümle sevgi ile kül etti. 16 “Varsın alsın dengini, serinde bulsun
zengini. Dağlar yolunu açar, yol bilen açılan yoldan geçer; her bir varlık
bilir, arar, güzel olanı seçer.” dedi, PİR SULTAN ABDAL suyun akışına
uydu, uyduğu halde duydu, selamladı, oyundan uzak kaldı. 17 “Seymen size gelirse, sözde gerçeği
bulursa, yerden göğe selam alırsa; selamını vermez mi, HACI BAYRAM
niyazında cümlenizi görmez mi? AŞK ile geldik size, bir yudum gerçek ile
cümlemiz durduk dize. Seymenler dizi-dizi, alacaklar gerçek sözü, silecekler
karda izi. Mayayı gölden alan, kendini sevgide bulana selam olsun.” dedi, HACI
BAYRAM selamladı. 18 “Nokta ile noktayı bağlayamazsın,
değmezse birbirine ‘Neden?’ diye ağlayamazsın. Çünkü, her nokta veya
her zerre kendine hürdür kendi bilgisi ile.” BAYRAM, sözün özünü MERKEZ’ime
verdi, her zerreyi YEMEN’den sordu. Denildi ki: “Kendine hür olan, kendini
bilgi ile HAKK’a bağlayan her zerrenin varlığında gerçek bilim
mevcuttur. Onun için, YEMEN’den gelmeyen bilgi; beynin düzenine hükmeden
akıldan oluşur, fikir ile buluşursa; kaynakta söyleşir. Ne var
ki; düne göre, güne göre oynaşır, peyleyen ile buluşur. 19 Kuma ayak basalım, ne derlerse susalım; kement attı isek
ata, yolumuzu açık bilelim.” dedi, MERKEZ’im; “Üç öğünde, üç yerde, üç
günde dumanı silerek, gerçeği bilerek, BİNER SALAVAT okuyalım.
Bunalım geçicidir. Naneyi söylediğin bilinir, gölgeye gün-gün gelinir.”
dedi, MERKEZ’im selamladı. 20 “Kaşık aldık elimize, kemer taktık belimize, sepet
koyduk yerimize. Güneş sırtı yaktı da, gelen giden baktı da, ‘Selam.’
diyene güldük, sofrayı cümlemiz için kurduk.” dedi, MERYEM sözü aldı: 21 “ ‘Kumaş alayım…’ dersen, köşe bulmaya gidersen;
ayağına yemeni al, bildiğin kapıya dal.” dedi, MERYEM selamladı. 22 Mayayı göle salan, gölde gerçeği bulan; selam ile
geldi, sözden size daldı, diledi güldü, cümlenize sordu: “ ‘Gülmek sanat mıdır,
yoksa kanaat mıdır? Mercan avına çıksam, midyeyi alsam dönsem; gülenin yanın da
mı olurum, yoksa uzak mı kalırım?’ Gülmek de, ağlamak da, insan yaradılışının
uygulama bilimidir. Olumsuza gülene ‘Deli’ derler, yerini bilene ‘VELİ’
derler. Kumdan bir avuç alsan, ‘Nasib…’ diye zembiline koysan; nasip mi,
değil mi? RABB’im bilir, bilmeyen ‘Deli…’ diye güler. 23 Korkuya düşene üç öğüt vereceğim: 1- Korku seni siler, eğer gerçeğe
uymazsan. ALLAH’a ısmarladık.
LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH
|