14 Mayıs 1985  Boğaziçi – İstanbul

MEVLÂNA’yım ben!

1 Yerden göğe huzur ile geliriz, her bileni hazır deriz görürüz, HAK’tan gelir selam veririz. DOST ADI’na selam olsun, YUNUS ile sohbetimiz dile gelsin.

2 “Yol açılır söz ile, gün seçilir yaz diye, güzel günde haz diye. Gelmeyi dileyenler, düzeni eleyenler; her kapıda dururlar, bir kapıya vururlar, olayın en güzelini görürler. Her yolun sözü BİR’dir, DOST’tan gelen sohbet gürdür; inandığın gerçek güzel, kayguda olana zordur.” dedi, YUNUS’um selamladı.

3 “Atı aldım binemem, sözüm verdim dönemem, ne derlerse desinler, şüpheye düşüp sınamam.” dedi, MERYEM sözü aldı:

4 “Dağlara ses verdim, sesimi geri aldım; sulara yöneldim, deryaya öylece daldım; gönülden gönüle aktardım, kaygusuz kaldım.

5 ‘Gel eyleme girelim, seyirde cümlesini görelim, bilgimizi taşa toprağa verelim.’ dedi, TOKTAY yerden göğe her yaratılmışa selamını gönderdi.

6 ‘ANA, OĞUL…’ dediler, fındık ceviz yediler, taşı ele aldılar, ÖZ’den ÖZ’e görgüye düştükten sonra geldiler.” dedi, MERYEM TOKTAY’ın selamına kendi selamını kattı.

7 “Komşuya güldüğün gün, seni beni silersin; yoksulu gördüğün gün, lokmaları bölersin. Güneş cümleye doğar; gece, bilmeyeni boğar.” dedi, PİR SULTAN ABDAL sözü aldı:

8 “Ağacı oyar da sincap, yuva kurar; yaprağı döker de, toprağı çöpü besler; çiçekleri, dilendiğince, kainatı süsler. Her taş birbiriyle çatışır, ufalır toprağa karışır. Hiçbir var edilmiş, yararından zarara dönüşmez.” dedi, PİR SULTAN ABDAL selamladı.

9 “Çözdüğüm düğümden güzeli buldum, gerçeğin ilminden dilediğimce doldum, sevgimde VAREDEN’in hikmetini gördüm. YA RABB, SEN’den SANA sığındım. YA RABB, BÜYÜKLÜĞÜN ile korundum. Bilinmeyenin şerrinden, niyazına yöneldim.” dedi, YAHYA (EFENDİ) söze geldi:

10 “Seyre daldım güzeli, düşündüğüm ezeli. Senden benden geçtim de, gördüğüm düşte RESULÜ’nü seçtim de, dağlar kadar yüceldim.

11 Gel el ele verelim, BİR’lik olduk korkumuzu silelim; dağılan HAKK’ın EMRİ, düzenine uyalım.

12 Bir elden aldığına, DOST olandan bulduğuna inandıysak, bildiğimiz gerçeği savunduysak; ne derlerse desinler, gölgesi asla bize gelmez.” dedi, YAHYA selamladı.

13 “Dayanmayı bildiyse, gönülde olan ile kaldıysa; şüphesini silsin, geleceğe gülsün. Değirmenden su gelir, ekini olan bulur, çuvalını doldurur. Ergin kulun heybesi demde yolu açacak, YUNUS ile yerden geleni seçecek.” dedi, MERKEZ’im sözü aldı:

14 “Yeşil renge donatsınlar, yemediğini önünden alsınlar, yumurta, süt, bal bol versinler, sevgi ile olumsuzu silsinler.” dedi, MERKEZ’im selamladı. Cem ile candan, BİR’liğin yazısını buldum.

15 “Duymayı dilediğin, DOST ile güldüğün, DOST için ağladığın gerçeğe uydun, nefesine gelen her nağmeyi bilgin ile yuğdun. Alay-alay geldiler, ‘Halay.’ deyip güldüler, selama selam eklediler, çevrenden aldıkları her dumanı dört duvarın ötesine ittiler. Yumuşak noktada sert yoruma düşme, doğudan aldığına şaşma, akan nehir ol taşma. Yol senin, gün senin, eline gelen GÜL senin, ayna misali pırıl-pırıl son senin.” dedi, HAMZA DOST selameti, her dosta selamda buldu, selamladı. 

16 “ ‘Gelse-Gelmese.’ demesin, adı ile güzeli bulmuş, ham meyve yemesin. Adına yakışanı bilir, aklında olan ile gerçeği bulur. Dumansız ocak arar, buluttan rahmeti seçer.” dedi, HACI BAYRAM söz ile ÖZ ile cümlemizi selamladı.

17“ YEMEN’den gelmedik mi, serapta gülmedik mi; tek düş ile kavuştuk, bir ömürden bulmadık mı; geldik gördük serdik ALLAH, AŞK’ın ile dolmadık mı? Geldik ALLAH, gördük ALLAH, AŞK’ın ile yandık ALLAH. Sebep SEN’den, seher SEN’den, sonsuz inayet SEN’den. Yolumuz açıldı da, köprüden geçildiyse, yerden göğe himmet SEN’den.” dedi, VEYSEL’im DÖRT KAPI’nın kilidine anahtarı getirdi: “Her birini açalım, gölgesiz alemden geçelim, ‘Sevdik. Sevmedik.’ diyen yaratılmışı seçelim. ‘Bilmem?.’ derse, anlatırız; bilen ise, bekletiriz, elden ele donatırız.” dedi, VEYSEL’im selamladı.

18 “Kırmızı gül yeşil ile, beyaz gül elinde olsun; doğruyu bilen ile, bilmeyene selam versin.” dedi, YEMEN’den yumuşak yolu bilen, DÖRT KİTAP’ta adı olan…

(Resim verildi: HAZRETİ EBUBEKİR ve TOKTAY)

19 YUNUS’um der ki: “TOKTAY’a selam versen, erdiği günü bilsen; dağlar taşlar erirdi. EBUBEKİR’i bilsen; kar tanesi dolardı, her kul gönlünü ak ile belerdi.”

20 EBUBEKİR, TOKTAY. “Dumandan uzak kaldık, her yaratılmışa güldük, cümlesine selam verdik.” dediler.

ALLAH’ıma emanet olunuz.

ALLAH’a ısmarladık.

LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH