|
4 Haziran 1986 Çarşamba
(Ramazan
ayının 26'ıncı gününü 27'inci gününe bağlayan gece.)
(YÜCE
ALEM’in bildirdiği Kadir gecesi ile Diyanet İşleri
Başkanlığının ilan ettiği Kadir gecesi aynı geceye denk
gelmiştir.)
MEVLÂNA’yım ben!
1 HAK SOFRASI bizimdir, ömrümüzde SÖZÜN’dür; geldik-bulduk güzeli, dedik
‘RABB’im YAZIN’dır’ Selam olsun cümleye.
2 Dağlar eğildi durdu, dostlar sofraya geldi, her gönülde
BİRLİK’i kurdu. Duyan-gelene, uyan-bilene selam olsun, yaratılan her
zerre birbirinde uyumu görsün.
3 Gelenden-gidenden sorduk, yıldızlardan bir demet sunduk, yedi rengi
birbirine bağladık, değişmeyen gerçeğin güzelliğine
ağladık. Gözün yaşı sel olsa, aldığın nefes yel olsa, uçan
kuşlar semaya gelse, BİRLİĞİ’nin gürlüğündendir.
4 “Gözden aldık selamı.” dedi, YUNUS’um sözü aldı:
5 “Her zerrem semaya gelmiş, semada olan cümlesine katılmış;
her bir nefes aynı anda, aynı zanda BİR’lenmiş. (Kadir gecesinde olay bu mudur?)
EYVALLAH.
6 “OL” DEDİĞİ anda, “BİL” DEDİĞİNE
yazdırdığı, “GÜL!” DEDİĞİ ile her zerreyi GÜL’lediği o
gece; her zerre hücresi ile bağımlılığını düzenler, eksik geleni
tamamlar. ‘Her yaratılmış mı?’ denir. EYVALLAH.
7 RAHMETİ’ne göz ettik, gözlemine söz ettik, o günde bekleyen her
zerremiz adına verdiğimiz sözü tuttuk. Sözünü tutandan olunuz, her
zerrenizde aldığınız nasibi birbirine katınız!” dedi, YUNUS’um selamladı. (‘Değişmeyen
gerçeğin özelliğine ağladık’ sözünü açar mısınız?)
Gönülde dolup-taşan, gördüğü güzel ile bendini aşan
coşkunluğun eseridir.
8 “KEVSER ŞARABI’nı içtik, Güneş’te aldığımız yedi rengin her
bir destede en güzelini seçtik. Güzelden-güzel, andığın kimdir?
Güzelden-güzeli bulmak için, sildiğin kindir. Girdiğin her bağda
bağcıya sorsan, salkımdan-salkıma verdiği emeği YAZAN’dan bilirse,
güldüğü gündür.” dedi, HAMZA DOST sözden-söze yerini aldı:
9 “MEYDAN açıldı, bir-bir geçildi. Geldik günü bilenlere, geldik güzel
diyenlere, geldik AŞK’ı ile yananlara. HAY RABB’im! Bizi bize sorarsın,
yargıyı hangi teraziye koyarsın? Tezgah ta SEN, tezgahtar SEN; üreten SEN,
yürüten SEN, bağladın bizi gönülden. Açtık geldik gönülleri, MEYDAN’daki
cümle ERLER’i. Açılan ellerimiz, seçilen yollarımız hep SANA getirdi, hep SEN’de
sözünü bitirdi.” dedi, HAMZA DOST selamladı.
10 HASAN ile HÜSEYİN bir araya durdular, RESULÜ’ne, gelen-gideni
sordular: “Düz ovaya konan kuşlar mı emeğini getirir, kayaların
zirvesinde duranlar mı?” RESULÜ dedi ki; “Her kuş, kendi gerçeğini
uygular.” Bağlayan değil çözenden olunuz ki, her zerrenizde O’nun
NEFESİ’ni biliniz.“ dediler, HASAN ile HÜSEYİN “HAY” diye-diye
MEYDAN’daki yerlerini aldılar. (
“Her zerrenizde O’nun NEFESİ’ni biliniz.” cümlesinde sözü edilen ‘zerre’,
ruhun zerreleri midir EFENDİM?)
MEVLÂNA’yım!
11 Miracın oldurduğu, gerçeği buldurduğu, dünya gününde
ayrı-ayrı olan zerreler, SAMANYOLU’na gelenlerde birbiri ile bütünler.
12 “Ay’dan-yıldızlardan çok, her kulu aldığı güzelle tok.” dedi, OMAR
sözü aldı:
13 “Görgüyü, bilgin ile bütünle; ‘Yeterli!’ demeden, kendi gerçeğini
tanımla! Doğru olan, o gün yazılandır; senin için ve cümle için. YAZDIRDIĞI
KİTABI, cümleye oldu HİTABI. Dilediğiniz hali YAZDI, -(Dileten
de O olmuyor mu?)-, sözünüzü defterinize kazdı. Günde sözünden dönme, gelen
günde ‘Neden?’ diye yanma! “DİLEDİĞİNİ YAZDIM,
NİYE AHDİNİ BOZDUN?” DERSE YÜCE RABB’imiz, nice olur halimiz?”
dedi, OMAR selamladı, MEYDAN’daki yerini aldı.
14 OSMAN’a gizli ilmini sorsan, der ki: “Ömrünün her dilimi birbirine
eşit olsa, gelip-geçen mevsime benzersin. Çeşit ile kendine dönersin,
çünkü sen yaratılmışın en kutlususun. Her dilimin öbüründen mükemmel
haldedir ve o mükemmellik sadece kuldadır. Kulluğun kutluluğunun
idraki, seni bir öteye daha-daha öteye götürür.” dedi, OSMAN MEYDAN’daki yerini
aldı.
15 EBUBEKİR yol üstüne durdu, dedi ki: “Bağladık nefsimizi,
bekledik ÖZ’ümüzü. RABB’im ile sözümüzü BİR’ledik, birlikteyiz; zorladık,
gürlükteyiz. Şükürler olsun, her zerremize SELAMI dolsun.” dedi,
EBUBEKİR MEYDAN’daki yerini aldı.
16 “Şahit olduk ALLAH’ım ADI’nı ananlara, gönülden gelen ile
AŞK’ına yananlara. Cümle ile BİR’lik olduk, kendimizi semada bulduk,
döne-döne BİR’lendik." dedi, ALİ sözü aldı:
17 “Altın kapıyı açalım, altın yolda dilenen hal ile geçelim. Elimizde
altın anahtar, kilitsiz kapı olsun; korkuyu sildik bu gün, ahdimiz yerini
bulsun. O’nun SÖZÜ, O’ndan YAZI. Ne dün silindi, ne yarın karalanır; NUR’u ile
başladık, NUR’u ile NUR’lanır.
18 Aldığımız öğüdü sizlere sunacağız, altın güğüm
alıp ta altın ağaca konacağız. ‘DOST kıldığın her zerren; seni
zandan ayırır, seni sonda kayırır’ dediler, benden-bana öylece öğüt
verdiler. Ben de, aynı öğüt ile sizleri saracağım.” dedi, ALİ
MEYDAN’daki yerini aldı.
19 ‘Doğduğumuz hale geldik, dolduğumuz günü bildik, gerçek
güne öyle döndük’ deyiniz, her günün seherinde bağlanan zerrelerde
zikrini dinleyiniz!
20 Aldığım hizmet ile cümlenizi saracağım, bekleyen her
yaratılmışa soracağım; “Adı’m ile geldin mi, duyduğun güne
güldün mü?” dedi, RESULÜ cümlenizin varlığına Şefaatçi olduğunu
bildirdi, AKDEVE’ye ak yükü sardırdı.
21 Yollar yolculara açıktır, kollar her birinize geçittir.
BİNBİR ADI’nı biliniz, ahdinizi gönlünüzde bulunuz; saymayı, sevmeyi,
övmeyi hal edininiz; saymayı bilmeyen ile, sevmeyi bilmeyenden uzak kalınız!
RABB’im, bilmeyene bildirmeye muktedirdir! Kul, sadece kulluğunu bilmeli,
boyunda zincir var ise niyaza durmalı! RABB’im, çözmeye muktedirdir! Ne
dilerseniz, sadece O’ndan dileyiniz!
22 MEYDAN YEMEN’de kuruldu, günün gerçeği orada yoruldu, cümle alem
muhabbet ile sarıldı. Muhabbetine katılalım, aldığım her nefes ile
büyük-küçük demeden DOST sofrasına katılalım!
22 Geldiğim güzel SEN’sin,
bildiğim güzel SEN’de; uymayı denediysem, doyduğum güzel SANA
RABB’im. Her niyaz, bu gece geçerlidir! ‘Satır-satır olsa da, her harfine bin
bir MELEK gelse de, sevabına ortak olsalar’ denilir, ayrısız-gayrısız
kaynaşılır.
24 Selam sana, selam bana, selam cümle CAN’dan-CAN’a; hem o yana, hem bu
yana, hem ezele, hem ebede…
25 Gönüllerle kaldık, anda KABE’de döne-döne vardık, döne-döne gördük,
her birine sorduk; ‘Bizde mi, sizde mi?’ Denildi ki; ‘Yaratılmış denizde,
hem o halde, hem bu halde, aradığımız gönül kulda’
ALLAH’ıma emanet olunuz.
ALLAH’a ısmarladık.
LAİLÂHE İLLÂLLAH MUHAMMEDUR
RESULULLAH
(‘Anda
KABE’de döne-döne vardık’ sözü üzerine bir can ekler; ‘Biz de KABE’ye gittik’) EYVALLAH.
|
