Miyyarın, gönlün ile ölçülür.


Miyyar kulun kendindedir,
kendinden sorulacaktır. 


Doğramayı başlarken bilirsin, bittikte görürsün.
Arada olanı, günden güne oyarsın.
Kulun ömrü de budur.
Ağaçtan kesilir, doğrama misali yontulur,
kapıya pencereye oturtulur.
Olduğu, yerini bulduğu zaman güzeldir.
Kulun doğuşu da öyle değil mi?
Doğar, yetişir, itişir, her olaya katışır.
Yerini buldukta, gayeyi bildikte;
oluşur, bilişir.
Miyyar odur, yerini alıştır.


Miyar diye aldığımız,
gönülden bildiğimizdir;
yolun gidişine uyduğumuz,
DOST ADI’na gelişimizdir.
Cümlenize selam olsun;
her kararda,
kul RABB’inden geleni bilsin!