YUŞA ALEYHİSSELAM der ki:
“Uykuya niyet ettim,
gönlümü ALLAH’ıma havale ettim ki;
yanlış yola bakmasın, mantığım sakat olmasın.
Çünkü uyku cansız kalır.”
İyiye havale edersen, iyi yönde döner;
umutsuz yatarsan, münasip olmaz,
mantık selameti bulmaz.
‘Uykunun önemi yok.’ deme.
CAN’ına yönünü dene, uykuda yön ver kendine.
Uyanık zordur dersen, anında düşünme.
Uyku nedir?
Uyku, bedenin yükünü bırakması;
RUH’u.
Hamalı düşün,
yükünü emin yerde bırakırsa sağlam alır.
Onu dedim, uykudan önce ALLAH’ına duacı ol,
RUH’una yönünü kendin ver,
mantığını o yönde kullan.
Uykuya yatarken de ki:
‘ALLAH’ım SANA sığındım,
RUH’umu YÜCE KATIN’a emanet ettim.
SEN’den başka düşünmem,
 dünya diye yakınmam.
Yolumu dilerim,
yönümü isterim ALLAH’ım.’ de,
uykuyu bekle.
Düşünme dünyayı.
Uyu-uyan, kendini yokla.


Uykuyu söz etmeyin,
‘Ağırlık geldi.’ demeyin,
uykuyu bedenden uzağa atmayın.


Uyumayı vaktine veren, uykuyu sevendir;
vakitli-vakitsiz uyumaya çalışan,
uykudan şikayetçi olandır. 
Suyumuz aktığınca, kulların baktığıncadır.
Sözümde hata yok.
Çok uyku uyuyan, asla uykuyu sevmeyendir.
Hasretlikten değil, gafletinden şikayetçi olur.
Çünkü uyku ile geçirdiği anlar,
boş kalmış anlardır.
Halbuki uyku vakti bellidir.


Ocakta yiyeceğini bilirsin,
uykuda göreceğini bilir misin?