Olmaya yüz tuttuk, secdeye diz büktük, alnımız yere koyduk, ‘ALLAH’ım.’ dedik, güzelliğine vardık. Elden güzelin adına, olmuşun duasına duamızı kattık. ‘Aman.’ demedik, zaman bilmedik, ALLAH’ımın ADI’nı gönüle koyduk, ağızdan andık, andığımız bildik. ALLAH’ın ADI RIZASI ile anılır,  ‘ALLAH’ımın Rızası için.’ denilir. Görünen dağın ardında selamet bilinir. Dağı duman ardından görür, duman yolunu kapatır. Dumanı sıyır ki; dağı bulasın, ADI'na varasın. Selamet oradadır. Selam olsun, ALLAH'ımın ADI cümlenizde kalsın. Her muradın kapısı, O’nun ADI ile açılır; her eşikten, O’nun ADI ile geçilir; dünyadan ahrete, O’nun ADI ile göçülür; minareye, O’nun ADI için çıkılır. ‘Gönlüm MEVLÂNA ile.’ diyene; MEVLÂNA’nın sevdiğini sevdin mi, gönüllerde HAK ADI’nı buldun mu, gönlünün kanadını her kuluna açtın mı?