“Gelenin gülenin, yardımım bilenin; elinde, kalemindeyim.” Söz SİNAN’dan geldi. (MİMAR SİNAN) (a’ya)

Sözün yapısına SİNAN geldi. MİMAR." Yapıya AŞK'ımı kattım, gelişten bu güne adımı kainata attım. Sevgi, kainatın imzasıdır. Unutma, her seven, silinmeyen imza atar. Yoruma öyle gir. Yaprak dediğimiz, sepet ile getirdiğimiz odur. Hayır, yazacağını verdik. Hayır, yazılacak. Derman dilediğin, kapısına girişte durduğun değişse; senden aldığındandır. Gömülü diye bildiğini silsin. Deneyde kendini ayıran, ayırdım diye derdine düşenin, elbet gelişimi bilinir. Bildiğin günde, böldüğüne uyamayan görülür. Elbet değişenden olur. Alanı bilir. Katıya verdiği, gedik diye durduğu yol açılır; gemide olanın, adından sorulanın yapısında, konuğun sevgisi görülür. Aymayı bilenden olalım, ağacın yapısından kökünü bulalım, fikirde uymayana, 'Dönüşü yasak.' demiyelim. Ağaçtan gelenin, sergiye konulanın verdiği; dilenendir. ALLAH'ıma emanet olunuz, sergiye koyandan sorunuz. ALLAH'a ısmarladık."

“SİNAN ile söyleşsek, dağda sümbül toplasak; gerçek bilgi dediğimde, gördüğümüzü katlasak, boy-boy bohça dolardı, gedik bize gülerdi.
Dağılandan eğilme ki, topladığına sevinesin.” dedi, SİNAN selamladı.
 

(ER kişi, kimdir?) “Dağdan taştan dem vuran, yolun başında duran, komşu ile söyleşen, konuk ile paylaşan her kulu, ERLİK’tir yolu. Mimar temel bilirse, duvarı öyle bulursa, çatısına bayrağı eli ile koyar.” dedi, SİNAN sözü aldı. (MİMAR SİNAN mı?) EYVALLAH. “Saçımın her telini kendim taradım, toprağın rengini kainatta aradım. ‘Dur.’ deseler durmazdım, bilmeyene sormazdım, gülmeyenden yormazdım. Güzele baktım, çubuğu öyle yaktım, betonu temele döktüm. Çocuk ile bir oldum, büyük ile hep doldum, ‘Bilmem.’  diyenin yanında kaldım; ‘Yan duvar eğri.’ dese, yıkıp yeniden ördüm. İnanç, imanımı bütünledi; iman, emeğimi tanımladı; gölgesiz adıma RAHMETİ’ni verdi, cümle alem adımı gönlüne sardı. El ele olalım, DOST halinde kalalım.” dedi, SİNAN günde gelene selamını iletti.