ALLAH’ımın verişi, alın yazısıdır.


Alnımız yazılıdır, yerimiz kazılıdır, gözümüz örtülüdür, gönlümüz yumuşak ise perdemiz sıyrılıdır.


OMAR der ki:
“ ‘Münasip midir?’ deme, kula sorma.
Münasibi kul ne bilir?
Alın yazını kim okur senin için?
Kul kulun ne nasibini, ne geleceğini bilmez.
‘Bilirim’ diyene inanma.”


Kader şudur.
ALLAH’ımın kuluna çizdiği yol.
Kulun kaderdeki rolü şudur.
Gündüz ile gece.
Gündüzü ayır.
Geceyi kaldıramazsın,
‘Olağan’ deyip karanlıkta duramazsın.
Gündüzden ışık hazırlarsın, çevreni aydınlatırsın.
Kader de böyledir, alnına yazılanı silemezsin.


HAZRETİ OMAR der ki:
“Yolunu ALLAH çizer, kul geleni seçer.
Düşünmek boş, hangisi hoş?”
Almak vermek, sözü yermek, yanlış düşünmek kul işi. Doğru yolun gidişi, ALLAH’ımın kaderi çizişi.
Kulun aklı ermez.
‘Olmaya’ demeyin, gençtir diye acımayın.
Alnında yazılan değişmez, karışmayan erişmez.


"Kaşık elde geleyim, aşı nerde bulayım,
taşa atı bağlayım." dedi, SARI SALTUK selamladı.
" 'Dur' diyene gülmedim,
HAK ADI'na vermeyenden almadım.
Hakkım SEN'den gelendir, nasibim anlıma yazılandır."
dedi, SARI SALTUK yürüdü.