Türbeye ne hacet?
Gönlüden an, ziyaret olur.
RUH’una dualar varır.


MEVLÂNA’yı anmak için, türbe mi dilersin?
MEVLÂNA her ağaca nefes verdi,
AŞK’ını her ağacın önüne serdi.
Ağaca bak, ‘YM.’ de, adımı an, orayı türbem bil. MEVLÂNA’yı bir avuç toprakta arama.


EVLİYA duayı olduğun yerden de alır.
Beden ziyareti, zahirde kalır.
Türbe ziyareti, bedene terbiyedir.


‘Yolumuz düşerse.’ denmesin,
gönül ile ziyaret edilsin.


ULU’ya giden kul,
aslında gönlünü ALLAH’ıma bağlar.
Niyazı oldukta, ULU’nun verdiğini zanneder.
ALLAH’ım VERİR.
Ne var ki, ULU’yu da kuluna sevdirir,
 onu her an kuluna hatırlatır.


Zerrede O’nu bilelim,
türbede O’nu analım.