Hoş görür olmak, kulu saydırır.


Olandan, geçmeye gerek yok!
Suyun aktığı yerde sevginin getirdiği, elbet hoşgörüdür.
Ne var ki asla 'Birbirine denk' denilemez,
her sevende hoş görülemez.
Kulu, sevgi ve hoşgörü tamamlar.
Amma, ne sevgi hoşgörüyü, ne hoşgörü sevgiyi getirmez, ayrı-ayrı meziyetlerdir.
Her ikisini bünyesine alan kul,
kulluğun kademelerine göz kırpan kuldur.
'Neden bakan değil?' denilir.
Çünkü, an gelir,
hoşgörüyü gerektiren yerde kul nadan olur.
Onun için göz kırpar dedik.
Doğrudan bakan ölmeden ölendir.


"Demet olduk bilindik, tane-tane sayıldık,
yaprak veren her dalda,  gölgesini aradık."
dedi, HACI BAYRAM söze girdi:
"Şart olanı değil eşhasına münhasır kalanı deneyen, kendini değil gayrısını sınayan;
hoş görüden ayrılmasın!"
dedi, cümlenizi selamladı.


Olgunluk, her olayı hoşgörü ile karşılamaktır,
katı geleni yumuşatmaktır.


Söz ile değil ÖZ ile verelim.
(ÖZ ile vermek nasıl olur DEDE'ciğim?)
Hal ile gösterelim.
ÖZ’den sevdi isek,
her halini hoş görelim.