ÇAKIR şaşma, benzemez deme bana, yumaktaki günüme. ŞEMS’i bulup kaybettiğim, yolda semaya daldığım günler, yürekten ‘HU!’ diye çağırdığım günler.


Niyaz ile geldik, ‘HU ALLAH!’ dedik.
HU’yu yelden aldık, HU’yu selden verdik,
selam olsun dedik.


Sohbetin tadına, DOST’un ADI’na, postun yadına,
‘HU!’ dedik, diyenden olduk.


‘HU!’ dedikte aldığın, cümleye verdiğindir;
cümleye verdiğin, gönlüne serdiğindir.


ERENLER sohbete daldı,
gülenler 'HU!' dedi, ölmeden ölümü buldu.
HACI BEKTAŞ


MERKEZ’im yerden aldı, aldığı taşı sildi, iki eşite böldü. “Beklediğin sestedir, sakladığın destedir.
Ayranı içeceğiz, ‘HU ALLAH’ım!’ diyeceğiz.”
dedi, MERKEZ’im


Her yaprak HAY diye inler,
HU diyeni dinler.