Sohbetin kulu aydınlattığı malumdur.
Ne var ki, sohbet çeşmesi akmalı,
her gelene bakmalı;
ne kulu ayırmalı, ne yolu kayırmalı.
Şu demektir.
Suyun başında olan, suya sahip çıkmasın.
 Elbet ALLAH’ım suyu, cümle kulu için verir.
Suya bina yapan,
ona sahip olur diye bir kaide yoktur.
Ne olursa olsun, cümle kul faydalansın.


Ölüm; beklenince gelmez, yazılanda gelir.
Sahip olduğundan geçmek istemez.
Unutmasın ki, kimse bir şeyin sahibi değildir.


Sahip olunanı elinde tut ki,
‘Gayretim boş değil’ diyesin.
 

‘Sahibiyim.’ dediğin her varlığın,
senden uzak kaldığını unutma.
‘SAHİBİ’sin ALLAH’ım!’ dediğin an,
her varlık sana da kayıtlıdır.
Çünkü O, her varlıkta.
'Benim' dediğin an,
O’ndan ayrıldığın andır.