AHMET YESEVİ HAZRETLERİ: " dedi ‘Merhaba.’ diyelim, selamları verelim. Geldik diye bileni, danışıp yol soranı, duasını edeni; ALLAH’ımın ADI’yla selamlarım. AHMET YESEVİ adım, sizleri görmek andım. Adadım, öderim; söz verdim, gelirim. Andınız beni, geldim. ALLAH’ımdan diledim, ‘Kulunu ayırma bana.’ dedim. ‘Kulu dönük kuluna uydurma. Dönük kuluna da sundur, dünya derdine kandır. Kansın, doysun, dünya yükünden kaçsın, kendine iyi yol arasın.’ Dağın taşı, denizin kumu kadar sevabınız bol olsun. ALLAH’ım sebep halk etsin. ‘MEVLÂNA.’ dedim, ‘Adamıştım ödeyim, sözümü deyip gideyim.’ Kulu ALLAH’a, kolu bana emanet etti. ALLAH’ım kuluna kuvvet versin. ‘Koluna.’ dedim, emaneti aldım. ALLAH’ımın RIZASI, cümlenizin üstüne olsun. Cümleniz dünya derdinden uzak kalsın. YESEVİ’yim gideyim, emaneti devredeyim. Kul der ki, ‘İyi de kötü de ALLAH’tandır. Ne yapalım, bizi de böyle yarattı.’ Asla! Dünyada olanı bilen, imtihanını verendir. ALLAH’ım, dünyada VARLIĞI’nı, ahirette NURU’nu göstersin. Sizleri de öyle kullarından etsin. Hoş gönül hoşlandı, CAN bizi bağladı. Varsın yanayım, kül olup gene SANA savrulayım. İlle SEN’in YOLUN’da olayım.” 

“Buğdayı desteledim, şarkıyı besteledim.” dedi YESEVİ AHMET geldi: “Şarkıda O’nu figan ettim, gülde bülbülü ağlattım, kul elini kul eline bağlattım. Derde deva, dosta şifa; niyazında bulunur dedim. Gemiyi ele aldık, sahilde el edenlere ‘Bekleyin size de geliriz.’ dedik, selamı sizlere bıraktık.” dedi, YESEVİ yürüdü. 

YESEVİ der ki: “Şahlanan ata gem vurulmaz, çağlayanın önüne durulmaz, toprak susuz bırakılmaz. ‘Bina yapayım.’ dersen, temele önem ver.” 

“Bulut buluta denk midir, verdiği ses cenk midir?” dedi, YESEVİ sözü aldı: “Koyun ile, kuzu ile cümlemiz geldik dile. ‘Gayretin olsun.’ dedik bizden sonraki döle.”

“ ‘Söz bende olsa, gerçekten adını verse.’ diyene gönül dolusu selam.” dedi, YESEVİ geldi, selamladı. (t.k.’un ulusu) “Adından sevgi bulan, adında yoruma duran; seni bilmezse, beni bulsun.” dedi. t. Al aldığınca ulundan, esirgeme sakın kulundan. YESEVİ der ki: “Dostu DOST’a sorma, seni de dost der çağırır, dost diye her kuluna bağırır. O yolda olasın, DOST ile bulasın. Açığa çıkana söz edilmez, çıkılan yoldan dönülmez.”

“Dal dalı kırmaz, yol kulu komaz. Aldım verdim, ‘SAHİP’ dedim, O’na emanet ettim. YESEVİ adım. ALLAH dedim, cümleyi andım. Her ağaca kuş misali kondum. MEVLÂM, dünya SENİN, kul SENİN, kainat SENİN. SEN, adımızı verensin, ÖZ’ümüzü görensin, göreni bilensin, görmeyeni örensin, örülenin yerine öreni gönderensin. ‘Ören SEN’sin.’ dedik. ‘Öreni gönderdiği kim?’ derseniz; ÖZ’ünü bulan, adını silen. El ele dedik cümleyi ele aldık. Selam dedik, dört ocaktan gönül dolusu sevgi selam getirdik.” (Resim verilir: YESEVİ HAZRETLERİ) “Yerim yönüm dört bucağı açandan, aşık deyip kendini bilene yönünü gösterenden, ‘Dağılın, dağıtın.’ diye gönüllere destek olandan, ‘Kucağım dört yöne açık.’ diyenden. YESEVİ, yeniyi bula-bula, gönlünü verdi kula. Selam.” dedi yürüdü.

“Eline ÜÇ GÜL versem, ‘ÜÇ’ü senindir’ desem, neye yorarsın? Soruya verdim. (Aramızda yorum yapıldı) Yorumlar güzel, dökülür gazel. Renk ses yorumdan geçer. ‘YA ALLAH!’ dedim, ÜÇ GÜL ile verdim. HAZRETİ MUHAMMED, KUR’AN’ı AZÜMÜŞŞAN ve AŞK. Aşk olmadan alamazsın, alamazsan bilemezsin, bilemezsen olamazsın. Olum için ÜÇ GÜL gerek.”

YESEVİ geldi, selamı size sundu. “Sevabıma denk olun, ağaçtan örnek alın. Dalını sert, gönlünü mert bil. Ayağına geleni, yıllardır vereni, niyazıma ‘Olacak.’ deyiniz. Öfkeyi bal ile karınız. O dahi şifalıdır, o dahi vefalıdır. Asmayı dönük gören, dünyayı sönük gören; kendinde olana uymayandır. Öyle oldukta göçte yerini aramaz mı, nerdeyim demez mi? Ta ki kendine, kendi ÖZ’üne varana kadar. Kendi ÖZ’ü; üç günde, yedi günde, kırk günde, en geç elli iki günde bulur. O anda ‘Yerimdir.’ der. Cennet cehennem, oraya varışa kadardır, orada barışa kadardır. ‘Orada küslük var mı?’ dendi. Elbet yok. Ne var ki; beden ile geçmişi, ÖZ ile bulmuşu vardır ya. Geçmiş ile ÖZ’ün hesabı oluşur. ‘Hesap nedir?’ dendi. Azdan alındı, çoktan soruldu. Kulun muhasebesi, kendi ÖZ’ü ile olur. Nasıl ki ÖZ’ü ile bulur. ALLAH’ım ÖZ’ümüzü sözümüze küstürmesin. ÖZ’ün verdiğine söz uymazsa, ikisinin muhasebesi kulun cehennemidir. ÖZ’ümüz, sözümüz bir olsun denilen odur.” dedi YESEVİ selamladı. 

YESEVİ der ki: "Yuyan oldum, düz durdum, her kuluna koz verdim. Sağda solda yozana, güzel olayı bozana, ALLAH'ımdan niyaz diledim. Gönlünü açık tutasın, ne var ki asla gizli olandan yol sormayasın! Genişliğin ötesi, buluşun sayfasıdır. Sohbette alınan, yerini değil cümlenin yolunu veriyorsa, geçerlidir."

"DOST ile oluştuk, cümle ile buluştuk, 'HAMD' dedik, halleştik. Kuşu elde tutarız, dileyene atarız; gölgeyi dileyene satarız. Gelene geçene EYVALLAH, güzel hali seçene EYVALLAH, DOST bizimle diyene EVVELALLAH! "Katık ettik zeytini, elde tuttuk kaytanı. Ata binelim dedik, yola gidelim diye niyet tuttuk, her dileyenin azığına nasib kattık. Gül ağacı aranır, güzel saçı taranır, dileyen dilediği hale bürünür. Ne var ki, nasibindeki hali ile görünür. 'Can' dedik, canları CAN'da bulduk, koşuya giden atta, tuttuğu yolu sorduk, nasibini bal misali gördük. Cümle canlara EYVALLAH, cümlemiz diyelim 'YA ALLAH!'" dedi, YESEVİ selamladı.

“Dağların yücesine, yaylanın gecesine uydum geldim. Geldim buldum, selden yelden sıyrıldım.” dedi, YESEVİ sözü aldı: (Yelden selden murat nedir DEDE’ciğim?) “DOST adına selam! DOST sözüne geleceğim, yelden selden vereceğim. Yel esenin sesidir, gelişen nefesidir, gönlümün kafesidir. YEMEN’den alır, dost ellere iletir. Sel AŞK’ımın sesidir, meşk edenin hevesidir. Dağdan taştan getirir, her sahada toplanır. Birbirine eklenir, gelişenden çok beklenir. ‘Ya yıkarsa?’ denilir: Destan yazmadık! Aynayı aldık, cümleye verdik. Yıkılacak, yel de sel de gelmese yıkılır! Yelden selden kalana bakılır.” dedi YESEVİ adı ile denk olana selamını iletti. (a’ya mı?) “Yanında yardımındayım.” dedi, “ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun, DOST eli birbirini tutsun. YEMEN’den selam ile geldim, yerimi dostlara verdim.” dedi, yoldan açılanı verdi.

"AHMET YESEVİ adım, geldim verdim sözüm, her yiğide ilettiğim sazım, ayrı söylemez." dedi, sözü HACI BAYRAM'a verdi:

" 'ALLAH! ALLAH!' dedikte, ALLAH sana güldük te; seni senden alacak, seni cümleye bağlayacak." dedi, YESEVİ söze girdi: "Düz ova verimlidir, düz yayla görümlüdür. Dağı taşı serindedir, güzellik yorumdadır. Al, verenden sözünü; gör, serenden ÖZ'ünü; de, 'Bileceğim hazzını.' Deldik dağın doruğunu, bulduk asmanın koruğunu. DOST'a döndük bilerek, yapısını görerek." dedi, YESEVİ selamladı yürüdü

“Deste-deste başağı, belde sıktım kuşağı, toz gördüm tuz serdim, her kulunu AŞKI ile sardım, O’ndan O’na sordum: ‘Geldim niye? Sevdim nerde?’ Aldığım kadar gördüğüm yerden sana ulaşacağım, kainat adına senin ile dolaşacağım.” dedi, YESEVİ sözü HACI BAYRAM’a verdi: 

YESEVİ söze geldi, sözü, bir anda aldı: “Çağrı, yetersiz kalmasın; hiç bir kulu ÖZ’ünü kapalı tutmasın, aldığını toprağa gömmesin. Ses yetmezse, gücünü dağıtsın, kendinden kendini eğitsin. YESEVİ’nin değil, ALLAH’ımın EMRİ’ndendir! ‘DOST göründüm, post sarındım’ denilmesin. DOST, katıksız bilinendir; DOST, cümle kullarına bölünendir” dedi, yürüdü, selamı cümlenize iletti.

Aydın günde oluşan, aydın günde buluşur. YESEVİ ile her uçan kuş konuşur, her çiçek tanışır, her yolcu danışır. “Geldik bir söze, sorduk bir yaza. Yaprak, her ağaçta döküm vermez; bağlılık, dürtü ile çözülmez! ‘Alsın.’ diyelim, niyazda olalım. Bekleme, DOST KAPISI bir değil; saklama, DOST yapısı gizli değil! Az yedik, az içeceğiz; aldığımız nasip ile dilenen anda uçacağız. Dolu aldık, boş kalmasın, dolu aşı kuş yemesin” dedi, YESEVİ’den gelen sözü cümlenize mâl etti. Kaldığı yerden değil, uyduğu yerden nasibi gür geldi.

“DOST dedik geldik söze, vergimiz vardır size. Gönüller bir oldukta, darlığa dönüşmeyiz; kuldan kula danışmayız, asılsız konuşmayız.” dedi, YESEVİ sözü aldı: “Bir damla suda kainatın bilgisi vardır. Kainatın bilgisi, kul için zordur. Gel el ele verelim, verilen bilgileri çözelim, her satırın altını çizelim. Diyelim ki: ‘Yazıldığı için geldim, yazılanı buldum. Her gün okudum, bilgim ile dokudum’ Aklayacak her olayı, peklenecek fırdolayı. Beklenecek, güzel olan görülecek. Nerden gelirse gelsin, kimin ile olursa olsun, olduğu halde dönecek. Kayguya yer yok! Altın sözünü bilmez, gümüş desen aramaz, sonuna yazılana uymaz, dediğini duymaz. Her kulunda, RABB’imin verdiği bilgi mevcuttur. Gün gelecek, örtüsünü kendi gücü ile açacak.” dedi, YESEVİ selamladı yürüdü.

“Suyun aktığına yol alırsan, deryayı bulursun; yumuşak kul olursan, yorumda kalırsın.” dedi, YESEVİ söze geldi: " dedi ‘Yerden alacağım, adım-adım gideceğim!’ diyene, karşımızda olana, eğitmene! Konuk değilsin, kanıtta yer vardır, açtığın kapıda sır vardır. Gönlünde olana gönülden katıldık. Ne var ki düzende zor vardır, olduğun gibi kalasın, senin için kar vardır. Aynaya bakacağız, kandili yakacağız, kim dilerse elinden tutacağız.” dedi, YESEVİ selamladı yürüdü.

“Bağa girdim, üzüm sordum, dediler ki ermedi; bağcıyı sordum, dediler durmadı. Oturdum toprağa, sarıldım yaprağa. Güneş HAK’tandır erdirecek, O’ndan bilene bulduracak.” dedi, YESEVİ sözü aldı:

“Saydık yerde meyveyi, dedik şifa verir ayvayı. Yamaya yer vermesin, göğüste olana kaygu etmesin, ayvayı kaynatsın suyunu içsin! Olduğu gibi. Yanımızda olana! Kapalı gelecek konu, ‘Bilinmezse sonu?’ demeyin! Her konunun açıldığı bilinsin, olay son diye yorumlanmasın! Gününü yerden değil kendinden alana, ALLAH’ım her anında YARDIMCI gönderir.” dedi, YESEVİ söze geldi: " dedi ‘Bıktım sözün uzunundan, aldım konuyu yazanından!’ denilmesin, vergiden asla şikayet edilmesin! Geldim çeşit dünyaya, dedim ‘Konu, dar mı ya?’ Her öğün aşın başı, her seher işin başı, aldım kenara koydum taşı; ‘Derdim, benim yorumum! Dert değil!’ dedim, dinç tuttum başı. Ne aşım eksilir, ne işim; yok ise elimde taşım. ‘Taş, gereksiz mi?’ dediler, sorguyu yönelttiler. Taş, ören ile duvarı görene gereklidir, taş değirmene gereklidir. Taşı vurmaya alırsan, kendini övmüş olursun; örmeye alırsan, görmüş olursun.” dedi, YESEVİ selamladı yürüdü. 

YESEVİ’ye söz verdik: “Soğuktan aldığı kadar çevresine gelecek, kendinde oluşanı bulacak. ‘Seyre geldim, seyre daldım, seymen ile sofrayı kurdum.’ diyene. Değil, yerden diz alana. ‘Okudum yazamadım, günün gecesine asla bakamadım, DOST KAPISI’nda durup DOST’a söz etmedim.’ der, gölgesine güler. Seyre geldi isen, seferi sordu isen; EYVALLAH diyeceğiz, her gelene güleceğiz.” dedi, YESEVİ selamladı. 

YESEVİ’ye yol sorduk. Dedi; “Sohbetindedir.” ‘Gönlünü aktar…’ dedik. Dedi; “Nispetindendir.” ‘Sofraya alsak?’ dedik. Dedi; “Kısmetindendir.” “Gölgeyi sildik geldik, Güneş’i bildik bulduk, ÖZ’de en güzeli gördük, gayreti el ele verdik.” dedi, YESEVİ cümlenizi selamladı. 

“Alacağın her selamda gayretin arttırır, geçeni örttürür. Dağılan değil, eğilenden olacak.” YESEVİ söze geldi, kalem aldı dize geldi; almayı dileyen ile dönüşte sevinene selamın iletti. “Süt içen ile suyu yere dökenden, sorgumuz olmadı; yumurtayı bol yiyene, YUNUS misali gölge vermedi.” dedi, YESEVİ selamladı.

“Çevreyi döndüm geldim, cümleyi sevdim buldum, her adımda niyaz ile durdum.” dedi, YESEVİ her öğünde Binbir BESMELE okudu. “Yaprağın sayıldığı, her yerde sevgi ile anıldığı bilinir; kaygu silinir, yerden göğe niyaz alınır.” dedi, YESEVİ selamladı, durmadan niyazdadır dedi. Gönülden alışırız…

“Üç pınar gördüm akar gider, üç ocak gördüm yanar tüter, üç çoban gördüm sürüyü güder; her sürüyü, SAHİB’i öbür sürüye katar.” dedi, YESEVİ selamladı. (‘Üç çoban’, PEYGAMBERLER mi?) EYVALLAH. 

“YUVA’ya geldik, söz verdik; sevgi ile olduk, kainata göz attık; bildiğimizi sattık, uymayanı attık.” dedi, YESEVİ yoluna DOST GÜLÜ iletti, selamladı. 

“Yaprak dalda dizi-dizi, güzel söyler sizi bizi; ne gönülde kalır izi, ne de kumdan alır dizi.” dedi, YESEVİ söze geldi: “Dumandan uzak kaldık, her olayda ALLAH’ımın İZNİ’ni bildik; çünkü, her olaya O’nun ADI ile başladık. Şüphemiz böylece silinir, olaylar kul görgüsünde bölünür. Kimi peylenir, kimi paylanır, DOST KAPISI’nda her kulu eğlenir; senin ile, benim ile, gönüldeki GÜL’ün ile… Eğlenmekten maksat; HAK SOHBETİ’ne alınmak, yoğun gelen sohbette hallenmek, dağılanı toplamak, oluşanı katlamak.” dedi, YESEVİ selamladı. 

“Bindiğim at güçlüdür. Yolumuz toz almaz, dumana yer vermez; gemini sağlam tuttuk, asla düşürmez.” dedi, YESEVİ söze geldi: “Attığımız her dal, mekanını buldu; halini bilen, makamını aldı; bilgisini yayan, sevgi ile kainatta kaldı. (Mekan, nedir?) Durak, RABB’imin tayin ettiği durak. Çevirdim sayfayı okudum, gerçek bilgimi dokudum. Sağ yönümde olana, seferden görgüsünü sorana; göreceğin süsler, bileceğin besler.” dedi, YESEVİ selamladı.

" ‘Yağmur yağdı da, yol çamur oldu.’ diyene; söz ile geldik, saz ile verdik, çevrede olanı haz ile gösterdik.” dedi, YESEVİ dört yönde ses veren, yerle gökte SAHİB’ini gören her kulu ile selama durdu: “Kat-kat oldu varlığımız, DOST KAPISI’nda silindi darlığımız, gür geldi akan suyumuz, belirlendi sevilen huyumuz. Senden benden yankılandı, ‘Yol…’ diyen her yolcuda günün verdiği uygulandı.” dedi, YESEVİ selamladı.

“YESEVİ geldi söze, bir nasihat dedi size, ‘Dağlara çıkayım ben.’ der, sadece. İlk adımda niyetsiz kalmayınız. Niyet ettikten sonra şüpheye düşmeyiniz. (Cümleye mi?) EYVALLAH. Nıgunahım; ‘Olumsuz güne ah ettirme ALLAH’ım.’ demektir.

“Varolan VAREDEN ile yerini bilir, kendinden kendine gerçeği bulur. Gel deseler yeridir, YESEVİ yolunun PİRİ’dir. Derman günün yerini verse, ferman yolunu gösterse, geçici olana kimse talib gelmezdi.” dedi, YESEVİ selamını iletti. (Resim verilir: AHMET YESEVİ)

" ‘Doğuştan bahtım silik, bekledim tahtım soluk. El oldum, güne doldum, gölgeden ayrı kaldım…’ denilir, YÜCE AĞAÇ’tan ham meyve yenilir.” dedi, YESEVİ sözü aldı: “Dünü günü dünya günü, kul bilirse alır yönü. Ne dünü, ne bugünü kaderine ölçü alma, alıp da darda kalma. Mayaladık hamuru, Güneş’te bıraktık çamuru. Yerden değil YÜCE’den bekle, gönülden geleni sakla. Gün güzeli açacak, Güneş’e bakan gerçeği seçecek.” dedi, YESEVİ selamladı.

" ‘Azdan aradık, çoğu taradık.’ dediler de, güne yorum getirdiler. Bilgi bütündür, arayan bulur, elbet nasibi olandan gelir. Söz; BİR’liğindir, BİR’de olanın, bağlı gelen her düğümü çözenin…” dedi, YESEVİ gönülden gönüle sevgisini iletti. “Dağlar aşılmaz gibi, bilen aşar; yolar şaşılmaz gibi, bilmeyen şaşar; sular taşılmaz gibi, dönmeyen taşar. Bağladık çevreyi,  güzel olan çehreyi. NUR ile aydın oldu, NURU ile kendini buldu. Dumanı sildi dağlar, güzeli bildi bağlar, bundan öte güzel çağlar.” dedi, YESEVİ selamladı.

“Ne verdik, kimden aldık, kim ile kimi yorduk. Dayandı isek söze, güvendi isek göze, dağılandan soracağız. ‘Göz nedir?’ denilir. SÖZ RABB’imden ise, GÖZLEYEN de RABB’imdir. O’nun SÖZÜ’nü, O’nun GÖZÜ ile attığımız her adımda, ADI ile yürürüz. ‘DUR’ dediği anda, yerden göğe inkar asla olamaz, isyan kalamaz.” dedi, YESEVİ binbir emeğin bir meyvesine günün selamını verdi. (‘Binbir emeğin bir meyvesi’ nedir?) “YEMEN’den alan ile, YEMEN’den veren, gönülden gözden kendini bulan, her satırda gizli kalan, açık söyler, güzel eyler, bağdan dağdan yoldan YEMEN’den haber eyler. Bilsen bilmesen sormaz, yolunda taş olsa durmaz, zengin fakir demez, Güneş’te gölgede asla kin tutmaz. Biz biliriz, biz güleriz, gülizarda hep gezeriz; her sayfadan, adım-adım gelecek günü bekleriz. O gün O’nun güzelidir, o gün O’nun ezelidir.” dedi, YESEVİ selamladı.

" ‘Çıkayım yüce dağa, diledim sancağı dikeyim; diktiğim fidanın köküne, hak ettiği suyu dökeyim. Fidan niyaz edecek, yaprağı dalında tutacak, dileyenin sofrasına meyvesinden katacak. Hizmetimiz noksan ise, noksanımızı bilelim; RABB’im, SEN’den gelen HİMMET’i, gözümüz aç görelim.” dedi, YESEVİ sözü aldı: “Sancağımız ezelidir, ebede kadar, sonsuzluğun bilgisinde bulana kadar. Açalım bohçamızı, seçelim lehçemizi. Aykırı gelen olmaz, bilmeyen kalmaz. Sefer, güzele adımdır; seher, güne açılan, ADI ile gerçek günde geçilen… ‘Bir muradım olsun, ALLAH’ım RAZI gelsin.’ diyen her kulu ile niyazdayız. Soframıza asla olumsuz lokma gelmez, yiyenden nasibi kesilmez.” dedi, YESEVİ seferde olanın, seherde görgüsüne açıldığını söyledi, selamladı. (Resim verildi: AHMET YESEVİ ile HACI BAYRAM VELİ) Adımız verildi, hizmetimiz HAK KATI’nda görüldü, AHMET YESEVİ adı ile HACI BAYRAM niyazına yazıldı. Asla gölge almayalım, şüphede kalmayalım 

“HAY ALLAH’ım arayım, SEN’i kime sorayım, SEN’den benden oluşan bilgim ile kalayım.” dedi, HACI BEKTAŞ sözü, bağladığı gerçekten çözdü. “Sürü-sürü balık olsa, gölde olan nehire gelse; yolcuya söz vermez, çünkü göldeki balık nehire akmaz, bildiğinden çıkmaz. ‘Bilgimi, göldeki balığa mı, deryadaki balığa mı aktarayım?’ dedim de YESEVİ sözü aldı. Dedi ki; ‘Gönlündeki balığı bul da ona anlat. Çevrende olanın alacağı bilgiyi demde biliyor isen, durma sat.’ ‘EYVALLAH.’ dedim de, bilgime talip olanın nasibine verdim.” dedi, HACI BEKTAŞ ile YESEVİ bilinen konuya nokta koydu, selamladı. 

“Demde güzel güneştir, gece güzel ateştir. Yağmur yağsa yeterli, güneş olsa tutarlı… Kulun yorumudur bu. BİLGE; kendinden kendine, nefesini hevesini, aşkını ateşini bir ölçüde tutandır, (Dört yön bu mudur?) EYVALLAH. Aldığını bildiğini gerçek yola katandır, elden ele ulaşan her bir eli tutandır, ne yolu çamur eden, ne bulduğunu satandır.” dedi, YESEVİ sözü aldı: “Hikmetini saydığınız, illetini soyduğunuzdandır; suya baktığınız zaman, her taşını saydığınızdandır. Akan su berrak olur, gidişi kıvrak olur, deryada kendini bulur. (Bir yerde kalıp, çökek hale gelmez?) EYVALLAH.” dedi, YESEVİ cümlenizi selamladı. (Kıvrak su guruba yeni katılanlar mı?) EYVALLAH 

‘ALLAH’ım.’ dedim de YESEVİ’den söz aldım. Dedi ki; ‘Tevazu, bilginin ölçüsünü verir. Sevgi ilginin terazisidir. Dost edindiğin her zerren, ömrünün kemalidir. Almayı dilersen, daldan, bil ki bulursun halden.’ ‘HAY ALLAH.’ dedim, zikrine vardım; dost KAPISI’nda durdum, ‘Cümle gelsin.’ Çağırdım.” dedi, PİR SULTAN ABDAL sözü YESEVİ ile bitirdi, selamladı

“Saymaya, doğduğumuz gün başlarız; duyduğumuz gün, gerçeğin aynasından bakarız. İşte o zaman, o an, gerçeğe doğuştur! Kendine soracağın nedir; ‘Neden geldim, neyi buldum, nereye gideceğim?’ Gönülden aldığın seste, ‘Gerçeğe! Gerçeğe! Gerçeğe!’ diye çağrı varsa, mutlusun umutlusun!” dedi, AHMET YESEVİ sözden aldığını ÖZ ile verdi cümlenizi selamladı. “BİR’den bine, binden BİR’e hep döneriz; AŞK’ına düştük, yanar yanarız; bir ömür gider de, boşa sanırız; bir sözden, bir gözden binbir umut dalına konarız. İşte o dal bize neler verir, bizi nerden alır nereye götürür, kayguyu nerde bitirir. Yaz Dostum yaz, yaz! seni de bilenler bulur, bulduğu her konuda Dostunu görür. Gezdiğin yollarda bekleyenler var, gönülden gönüle ekleyenler var. Gerçeğe açılan kapıda durmadan geçelim, saymayı bildi isek dostluğu seçelim!” dedi, YESEVİ selamladı. 

“EMRİ’ne uyduk, RESULÜ’nün sesini duyduk; çevreye döndük, AŞK’ına yandık; doğruya yöneldi isek, aldığımıza şükür dedik kandık.” dedi, AHMET YESEVİ ak atı ile ak bulutta, buluştuğu DOST sofrasına selam iletti. “Elden aldığını gönülden veresin, dilden bildiğini halinden gösteresin.” dedi, YESEVİ selamladı. Yağmurdan geçtiğini bilen, Güneş’ten rengini alana.