Benden-senden önemli, cümledir.
Cümle de ALLAH’ımın kuludur.


Cümleden kopmayanlar,
her an beraber olup yolunda yürüyenler;
müstesna kullardır.


Olgunluk nasıl bulunur?
Ben değil, ‘Cümle' deme ile.
Elmayı aldığın zaman, tamını dağıtabiliyor musun?
Cümle demek odur.
‘Yarısı sana, yarısı bana’ demek değil.
Eğer kendine dünyada bir yer hazırlamak istiyorsan, ‘Cümle’ diyeceksin.
Sevmezsen, ‘Cümle’ diyemezsin.
Sen cümleyi düşünürsen,
cümlenin YARATAN’ı da seni düşünür.
Cümleye VEREN’den ayırma beni,
cümle kulundan kayırma beni.
Kayırdığın an mahzun dururum,
onlardan kendimi ayrı görürüm.


Cümleye olmayacak,
dünyaya verilmez


Cümlenin içinde sen var isen,
niyazın cümle oldukta kendin de içindesin.
Önce cümle.
Sen cümle ile kaimsin.


SEYYİD SELAMET sözü aldı:
“Soydan geldim, SEYYİD oldum;
o’na uydum, kendimi bildim;
suyunu içtim, tadına şaştım.
Danıştım;
‘Yolun kimdendir?
Suyun nerdendir?’
Dedi; “HAK’tandır, BİR’dir.
BİRLİK’ini bildim,
bildiğim gün buldum’ Dedi.
‘Bulduğunu veresin,
sakın ‘Benim’ demeyesin.
Senin olan gönlündür,
Benden gelen cümlenindir.
Cümle ile olan, selameti bulur.
Bulduğu halde görür;
görgüde şekil silinir,
her kulda olaylar bölünür.
Benden aldığını veresin,
kulluğunu bilesin,
kulum olanı sevesin.”