sevindirmeden sevinme.


Müyesser eyleyen,
ALLAH’ımın kulunu yerindirmez,
boşuna sevindirmez.
Vermeyi dilediğine,
LÜTFU’nu esirgemez.


Gönülde pas olmasın,
kulakta acı söz kalmasın,
dile ham söz takılmasın.
En önemlisi kul gönlü kırılmasın.
‘Hatalıyım.’ dediğin an,
sevabına sevap eklersin.

Hediyenin yeri büyüktür;
bir yeşil yaprak olsun,
yeter ki ‘Hatırladım, andım,
adına aldım.’ densin.
Sevinen ile ALLAH’ım, seni de sevindirsin.
ALLAH’ım ADI’na sevindirdiğinde,
ALLAH’ım seni sevindirir.


Sevmese de sevindirsin.