ibadetin kadar sevgin de bol olsun,
mana sana sevgin ile gülsün.


ALLAH’ım bunca nimetleri ile kainatı donatmış,
‘Seven yesin, sevmeyen aç kalsın’ demiş mi? Seven-sevmeyen, kendi ayırmış.
Kul ayırdı ise, HAKK’a ne söz kalmış.


Sevenin sevgisinde kainat vardır.
Kainat O’nundur.
Bilen O’nadır.
Seven O’ndandır.
Demek ki sevende O vardır.
Uymak, kulluktur.
Sevmek, kulluğun ötesinde.
Ne var ki, uymadan sevemezsin,
sevdikte uymayı silemezsin.


Güzeli görmek, aymaya başlamaktır.
Güzeli bilmek, içinde olmaktır.
Görmek basamak, bilmek aşamaktır.
Sevmek, sevimli bulmak değildir.
Sevmek; dolmak demektir,
manaya doğmak demektir.
Severim dediğinde, çeşit sayarsan;
kendini aldatma derim.
(Çeşit saymak nedir?)
Kuldan-kulu ayırmak,
dostum-düşmanım demek,
fakir-zengin okumak,
kumaşta atlas dokumak.
Unutma!
Atlas görümlük, patiska ölümlüktür.
Onun için, ayırdığın olmasın,
atlasın yanında patiskaya da yer verilsin.
Zengine sevap kapısı fakirdir, bilinsin.
Sevabına ortak olana, senin yolundan taşını alana,
elini ver ki; selamına talib olanın, çok gelsin.


Vergide sevgi vardır, alanda saygı.
Seven verir, alan erir.

Birbirimizi sevelim, cümle günahlarımız ile.
‘Gördük!’ dediğimiz yerde, ağzımıza yama koyalım.
‘Bildik!’ dediğimiz yere, nokta vuralım.

Yenmeyi dilersen, sevmeyi dile.


Sevmeyi deneyin dedim;
kainata varıncaya, dolayını sarıncaya kadar.
Seven ile bir olun.
Sevgi doldurur, gidene götürür.
Giden nedir?
Duran var mı?
Sevgisiz niyaz, tuzsuz aşa benzer.


Saran gönüllerde, soran dillerde, açan güllerde;
aranan nedir?
Saran gönül, sevgiden;
soran dil, övgüden;
açan gül, saygıdan görülür;
defterine kaydı, öyle yapılır.


Eğmeyi bilmeyen, sevmeye çalışsın.


Sevgi, yayılan mikroplu hastalık gibidir.
Daima etrafına bulaşır.
İlacı olmadığı için, günden güne genişler.
Sevginizi dağıtın.
Gittiğiniz oturduğunuz her yerde.
Göreceksiniz, ne kadar uzağa yollarsanız,
o kadar çabuk bağlantı kurulur.
Gerçek olan sadece sevgidir.
Onun için çabuk yayılır.
İnkar eden asla bulunmaz.
‘Sevmeyen yok mu?’ derseniz, elbet yoktur.
Sevmesini bilmeyen vardır.
Sevmesini bilmeyene de göstermek,
bilenin vazifesidir.
‘Nasıl?’ derseniz;
sana taş attıkta, sen onun sırtını okşayacaksın.
Yere taşı, sineye başı koyasın.
Arayan sevgi arar, sevgi vereni sorar.
 ‘Ben severim’ dersen, haline bakar.
Hal ile, dil ile, gönül ile sevelim;
sevgimizi her gelene verelim.
Dağılalım, dağıtalım, halkayı bir tutalım.
Bağımsız olana kement atalım,
‘Gelmem’ diyeni öyle çekelim.
Gelişine sevindirelim, pişman etmeyelim.


‘Aldığım nedir?’ dersen, sevdiğindir.
Sevdiğin kadar alırsın.
Giderken götürürsün.


kula sevmeyi, olaylar öğretir.
YUNUS


‘Sevdim’ diyene de ki;
‘Neyle?’ Derse ‘Hal ile’, sevgide hata vardır.
Hal ile değil, YAR ile sevilir.
‘Farkı?’ denildi.
Hal ile sevilen, şekle bakılandır;
YAR ile sevilen, olduğu gibi alınandır.


Seven ile sevmeyen savaşırsa,
sevilen meydana gelir.
YUNUS

Her sevilen, sevdiği kadar mutludur.
Ne kadar sevilirse sevilsin,
sevmediği anda mutsuz oluşunu bilmelidir.
Seven, mutludur; seven, kutludur.
Dünyanın düzeni, SAHİBİ’ne aittir.
Güzellik, görene; güzellik, bilene; mutluluk, sevene. Sevildim bilmedim, aradım durdum;
sevdiğim anda, mutluluğu buldum.
Vermeyi onun için diledim.
Varlığım bilindiği günden,
sevmeyi öğretmeye çalıştım.
YUNUS

sevmeyi mutluluk sayınız.
YUNUS


O’nun diye cümleyi seviniz,
O’ndan diye her yaratılanda güzellik görünüz.


bilirsen seversin, seversen sevilirsin.
Sevgi beşiktir.
Bilmek sevmek beşiğin ayakları.
Bilmezsen sevmezsen, beşiği nereye koyarsın?


Sevenin sevdiğini araması dünya halidir.
Göçtükte sevgi şumullenir, teklikte kalmaz.

“Seni geçirecek köprü, sevgindir.
‘Kime?’ denilir.
Sevginin şekilde, renkte, olumda tarifi yoktur.
Hata aramadıkça sevgin çoğalır.”
dedi, YUNUS’um


YAHYA der ki
“Otun olduğu yerde atı bağlarsan,
sevgide hataya düşmezsin.”


Ummayı denemedim, sönmeyi dilemedim,
demeyin ‘Dünyada kalamadım’.
Sevilen kalır, sevildiği kadar anılır.


Geyiğin yuvasında, yuvada yavrusunda göreceğin;
sana ömür boyu öğreneceğindir.
Orada sadece sevgi vardır.
Geyik, sevenin sembolüdür, sevilenin de.

dünya sevgi ile süslenir.


Sev her şeyi emi. EYVALLAH.
Seversen her şeyi, TEKLİK’i bulursun.
Yani ALLAH’ımı.


Sevgi, çekicidir, seveni bulur.


Sevginin kulda başladığı,
AŞK’a dönüştüğü bilinendir.
Bilinmeyen, zemini ve zamanıdır.


Seven duyar, sevmeyen duyana uyarsa,
sevmeyi öğrenir.

Sevgiyi cümlede bulunuz ki,
ömrünüz sevgi ile örülür.


SEVEN YARATIR, sevilene aratır.


Duygu, varolanın sevgi ölçüsüdür.
Seven yermez, seven döğmez;
sevgi ile eğitir, sevgi ile öğütür.
Aldığımız, bildiğimiz, olduğumuz;
bu yöndedir.
YUNUS


Sevenden selamet sevene,
sevende keramet sevilene.
YUNUS

sevgi bulaşıcıdır yayılır yayılır.
Beraber bunu yapacağız.
Sevmeyene, 'Sevmesen de gel.' diyeceğiz.
Darda zorda görürsek genişliği göstereceğiz.


Sevmeyi denedik, denedik öğrendik

Kulu, sevgi ve hoşgörü tamamlar.
Amma, ne sevgi hoşgörüyü,
ne hoşgörü sevgiyi getirmez,
ayrı-ayrı meziyetlerdir.
Her ikisini bünyesine alan kul,
kulluğun kademelerine göz kırpan kuldur.


Sevmek dilenmez, sevilir.
Seveceğini aramak hayal etmektir.
Hayalinde olanı değil, gözünde kulağında,
teninde yönünde ne varsa sev.
‘Ayağım götürmez, dilim bitirmez’ dersen;
olduğun yeri düşün, orada olanı sev.


Yerimiz yolumuz kadere uyar,
seven kulu sırtını HAKK'a dayar.
Sevdik cümleyi ölesiye, seveceğiz,
sevdikçe yükseleceğiz.
Sevgi kulun kanadıdır.


Kul sevgi ile oluşur, kainat ile buluşur,
cümle ile halleşir, öylece AŞK ateşi ile tutuşur.


Sevgi getiren, sevgi götürür.
Sergimizde her an sevgi doludur,
halimiz yoludur.
Sevelim, sevilelim.
Sevgide her şeyi bulalım.


Yemeyen doymaz,
gezmeyen görmez, sevmeyen bilmez.
Yedik, gezdik, sevdik ELHAMDÜRİLLAH.
Sevdik, saydık, sardık ELHAMDÜRİLLAH.
Yemeyeni gördük, gezmeyeni sevdik,
sevmeyeni sardık ELHAMDÜRİLLAH.
Sayalım gazelleri, duralım bakalım.
Güzelliği öyle dahi görelim.


"Çoğunluk olan yerde birim, sevgidir."
dedi, ALİ

Sevgi sâridir.
Kuldan kula geçer.
Kul, sevdikçe atmosferi genişler.
El ele verdikte elbet genişlik görülür.
YARATAN; sevgiye kendinden olanı,
kendinde dolanı verdiğinde
elbet sevgi bizi O'na götürür.
Sevgide sadakat, sevgide sır,
sevgide sabır vardır.
Sevgi kini siler, sevgi haseti böler.
Öyle oldukta, sevgi ile doldukta,
olumunda genişlik görülmez mi?
'Bilmeyene nasıl verelim,
ne ile eğitelim?' dersiniz.
Sevginizi verin, sevgi ile eğitin.
Dayandığının ALLAH'ım olduğunu bilsin!
O'ndan geldiğimizi bildi ise, bizi de sevsin deyiniz.
'Soğuk dondurur, sıcak yandırır.' diyene de ki:
'Donanı eritir.' diyelim.


'Sevmeyi denemedik,
yolunu bilemedik.' diyene de ki:
Sevenin ölçüsü, sevilenden gelir.
Acıyı seven de olur,
ne var ki tatlıyı herkes sever.


YARATAN yarattığı ile sevilir.
YARATAN yarattı diye sevilir


Elbet sevmeyen yok.
Ne var ki sevmeyi bilmeyen vardır.
Bilmeyen kuluna dünya dardır.


Her kul olduğu gibi sevilir.
'Sevginin ölçüsü nedir?' diyene de ki:
'CAN'ındır.'
'CANAN'dan aldığım.' dediğin gün,
CAN'ın cümlenindir.


Saz ile söz ile, YUNUS'um dürdü göz ile:
"Gelsem demedim geldim, sohbete girdim,
dalı yaprağı çevirdim, ağacın kökünden sevdim.
Kökünden sevdim, dalına vardım,
meyvasını her dileyene verdim.
'Yolum uzun.' diyene sözüm.
Yol ömür boyu gider, gelen giden olanı güder.
Ne var ki, güttüğünü sevginle götür,
AŞK'ınla bitir.
Daha önce verdik.
Sevgi SIFATI'na, AŞK ZATI'nadır.
Yerden aldık, YÜCE verdi dedik.
Sevdik-sevdik, sevene sevgimizi sunduk.
'Sevmeyene?' denilir.
Seven sevilir.
Sevenin sevmeyeni yoktur."

kulda sevgi, kainata ahenktir.

gördükçe seveyim, sevdikçe yayılayım.
Sevgi yayılır, kimsede kalmaz.
Yeni denilen odur; sevgiye dönüştür.
YUNUS

her çiçek yerinde güzeldir.
Kul sevgisini verebiliyorsa özeldir.
YUNUS


Yeğdir solan yaprağı bilelim,
solan yaprakta dahi HAKK'ın tecellisini görelim,
solan yaprağı bile incitmemeye çalışalım.
'Öyle oldukta, birbirimize alışalım!' diyelim,
her gelene elimizi verelim, elini vermese de sevelim. sevmese de sevelim, sevmeye mecbur edelim!


Sevdik diye sevinelim.
Çünkü her sevilen SEVGİLİ'dendir.


Doğuş bilişin başıdır, sevgi kulunun aşıdır,
AŞK kainatta yoldaşı.


Seviniz, sevininiz.


YARATAN SEVER, seveni ÖVER.
'Sevdim.' diyene, seven gönderir,
seveni sevene buldurur.


Sevdiğin kadar sevilirsin!

Dağda, ağaçta, toprakta,
çiçekte sevgi vardır, onlarla halleş.


her seveni bilenden üstün kılar.


Yeni olaylara düzen verecek olan,
sevgi akımıdır.
Kullar arasında dinler-ırklar,
ancak sevgi bağı ile birbirine katılır.


Yemeyi bilen, doyuma uyandır;
sevmeyi bilen, vermeye amade olandır.


Seven AŞK tohumunu serper de gezer.
Sevenin arkasında rahmet bol olur.


Güneş elbet çok güçlü bir enerji istasyonudur.
Ne var ki, sadece alıcı değil
vericidir de ve yansıtıcıdır.
Kainattan ne verirsen alır.
Yayılan sevgi, aynı zamanda nefret,
dağıttığı aldığıdır.
Her dağılanı neşreder.
Onun için deriz, el ele veriniz, sevgi ile dolunuz. Yayınladığınız sevgi toplaşır, gine sizlere dönüşür.


Dünya düzeninde, kainat gezeninde;
cümlesi sende, eğer sevdi isen.


Her on kulun biri, sevgiden söz ederse doğuş görülür.

bitkide devamlı sevgi akımı, verici akım vardır.

Sevgi akımını yüklediğin her eşya, sana hizmet eder. Geldiğimiz verdiğimiz günden,
'Seviniz ne olursa olsun.' deyişimiz odur.
Sevdiğin her eşya sana hizmet eder.


Sevmeyen amele, işlediğini bilmez. 'Ayağın götürdüğü, maddenin katıldığı her olay sevgiyi siler.' derlerse yanlıştır. Madde yerinde kullanılırsa, sevgiyi pekiştirir.
YUNUS

Sevgi, kainatın imzasıdır.
Unutma, her seven, silinmeyen imza atar.
MİMAR SİNAN


Sevgiyi YARATAN;
kuluna verdi ve ondan aldı, yani sevdi sevildi.


Ağacın yamaçta olanı yatık gelir,
kulunun sevgide bulduğu katık gelir.
'Sevmeyen.' denilmesin.
Sevemeyen değil, sevmesini bilmeyen vardır.
Varın görün, öyle kulun çevresi dardır.
Sarıverin çevresini, sevginizle soyunsunlar.
Sargınızla giyinsin, şarkınızla övünsün,
şarkısıyla döğünsün.


Seven seveni değil, seven cümleyi bilmeli,
sevmeyi çevreden almalı;
veremedi ise, kendini o yönde eğitmeli.


Şefkat, sahip çıkılan;
   sevgi, kainata yayılan.


hiç bir kul sanılmasın sevgi yarışındadır.
Sadece sevgiye ölçü vurulmaz,
'Ben daha çok sevgi yüklüyüm!' denilmez!
Sevelim, seven için sevinelim!


MERYEM sözü aldı:
"Damarda akan kanda, candan gelen görülür.
Sevgi gönül ile örülür!
(Gönülden ne anlamamız gerekir?)
Gönül, aldığın sevginin
verdiğinden ötesini kendine mal eden,
kendi bünyesinde kendini besleyen,
verdikçe büyüyen, dağıldıkça çoğalan.
'Bünyede nasıl var olur?' dersen,
RUH'un yapısına mal edilmiştir.
(Gönül) HAK'tan aldığın,
halka verdiğin kadar genişler!
'Nasıl?' denildi: Verdiğin nedir?
HAK'tan aldığın değil mi?
(HAK'tan aldığımız nedir?) Sevgi.
'Aldığın seni yüceltir.' denilen odur!
Daha önce verildi.
'NURU'nu harcama!' denildi.
RUH'un sevgi ile beslenir.
Sevgi ile beslenmeyen RUH, akim kalır.
Öylece her yaratılan vardığı gün,
olduğu yerde kendini bulur.
'Akım, sevgi yüklüdür.' denmişti.
Sevgiyi veren, verdiğinin ötesinde yüklenir!
Yalnız, sevgi ağırlık değil, RUH'u hafifletir.
Her elini tuttuğumuz kuluna sevgi akımı verelim,
öylece sevgiyi birbirimize aktaralım!


Sevgim yetersiz ise, hata bendedir!
Sevilmedi isem, durduğum yöndedir!

Sevmeyi bilmeyen kul,
bakımsız havuza benzer.


kainat sevgisiz dönmez
İSA


Düzende yanlışta olana sevgimizi iletelim!
Kul yanlışa sadece sevgi noksanlığından düşer.
Sevgi, SEVGİLİ'ye elbet.
Ne var ki, SEVGİLİ'den sevgiliye de elbet iletilir. 'SEVGİLİ'den sevgiliye nasıl?' dendi:
SEVGİLİ, YÜCE ALLAH'ım, sevgilisi kullarıdır.
Öyle oldukta, kulda hata gördükte,
suçlamaktan uzak kalalım;
ne halde olursa olsun, sevmeye çalışalım!


Sevgi ile dolu olduk, sevgi ile yolu bulduk,
sevgi ile çirkini sildik, her olanı güzel gördük.

 Sevgi O'ndandır, sevgi O'nadır.


'Alacağım' dediğini,
cüzdanına el atmadan alır mısın?
'Seveceğim!' dediğini,
mantığına danışmadan sever misin?
Eğer mantığına yön verirsen, seversin.


Sevgi, toplumun adı olmalı.
Orman, ağaç topluluğu adını alıyor ise,
insan topluluğu da sevgi adını almalı.
Değişen yok!


Varolanı seveceğiz,
AŞK’ımızı VAREDEN’e çevireceğiz.


"...Demir tavında dövülür, avcı avı ile övünür,
seven sevdiğinden dolayı sevinir."
dedi, YUNUS'um

Yediğimiz birdir, güneşimiz bir.
Hep birlikte dostluğu kanıtlayalım,
sevgilide sevgiyi alalım.
Sevgimize şahit aramıyalım.
Ne var ki, her birimizin sevgisini
tasdik edelim demektir, kanıtlamak.


Alalım verelim, her var edileni görelim.
Gördük sevdik, bilmeyene sunduk dedi isek,
aldığımızı vermiş oluruz.


Sevgi, sende bendedir.
Sevgi, YARATAN'dadır.

Sözünün edildiği,
'ALLAH sevgisi yoktur.' denildiği, geçersizdir.
Sevgi: elle tutulmaz, gözle görülmez.
Öyle oldukta, 'Var.' veya 'Yok.' denilmez.
Hiç bir kul yoktur, ALLAH sevgisi ile yüklü olmasın.
Daha önce verdik:
sevmeyen yoktur, sevmesini bilmeyen vardır.
'Desteyi bozmayalım.' dediğimiz odur.
Sevginin topluca neşri:
aksi gelen akımı yalınlaştırır,
sevgi ile sevgiyi oluşturur,
RUH ile beden arasında gelişen olumu pekiştirir.
Sen seni bilmezsen, senden geleni duymazsan:
benden alacağın geçerli midir?


Seni bilirsen O'nu bulursun,
sevgini nerden aldığını öylece çözersin.
O'ndan geldik, O'ndan aldığımız ile olduk,
O'nun SEVGİSİ ile bulduk.
Sevgi tektir!


'Güzeli bilmiyen,
sevmeyi övmeyen var mıdır?' diyene sözüm:
Övmek başka, sevmek başkadır.
'Sev!' diye-diye sevdireceğiz,
SEVGİLİ'yi öylece göstereceğiz.
Seven çok, sevmesini bilmeyen de çok

'Geldim verdim,
     Dünyayı sevgim ile sardım.
     Geliş öyledir:
     Sevmeye geliriz, sevmeyi öğreniriz.
     Sevgimiz ile öğünürüz.
     Sevmeyi bilmiyor isek, elbette dövünürüz.


"Gördüğüme, bildiğime,
HAK YOLU'na uyduğuma şahidin var mıdır?
Elbet vardır.
Dünyada bıraktığım satırlar, cümlenize kârdır.
Demek ki; bildiğini, gördüğünü,
halin ile uyduğunu cümleye vereceksin,
kârını cümle ile paylaşacaksın.
Sevgim benim yükümdü,
canım benim kökümdü.
Dal bedene, dal vergiyi sezene alıcı vericidir.
Onun için, yükünü ağır vermeyin.
Verginizi dalda bırakmayın."
dedi, YUNUS'um


Duyan doğuşu bilir,
seven uyuşu bilir, gören cümleye verir.


"...bir bilen bilmeyene sevgi katar mı?
Elbet katar, sevginin temelini atar."
dedi, YUNUS'um

Elden ele geçen, HAK muhabbetidir;
elden ele aktarılan, halk sevgisidir.
Esirgeyene esirgenir!
'Uymaz.' dediğini yadırgama.
Omuz ver ki, tutunsun.
Unutma, belki onun omuzu daha güçlüdür.


Kulluk bağımlılıktır, sevgiye dönüşünceye kadar.


Bilmekten maksat, aldığına uymaksa bilendir;
'Bilirim!' diyen değil.
Bildiğine uyan, olanı duyan,
her var olana sevgide doyan; olandır!
Çünkü kainat sevgisi ile dolandır.


" 'Dağdan aşayım.' dedim,
dostta sevgiyi buldum.
Aşamadığım kayaya oturdum.
Sevindim, sevindim,
gördüğüm her var olanla kucaklaştım.
Ocak başı sende mi, ocak taşı bende mi?" dedi, KAYGUSUZ candan cana sevgisini sundu.
"Geldik bulduk, EYVALLAH!
Bulduk sevdik, EYVALLAH!
Sevdik doyduk, EYVALLAH!"
dedi, KAYGUSUZ


Sevilmeyen itilir, sevilmeyen atılır.
‘HAK yarattı’ deyiniz, O’nun AŞKI’na seviniz.
Seviniz ki oluşsun’ denildi.


Ham meyveyi vermedik,
kulda hamlık görmedik.
Çevre ne derse desin,
kimsenin sevgisine izinsiz postu sermedik.
İZİN elbet HAK’tandır!


"...Geldim gördüm, sevgimi verdim.
Değdiğim her yaprak niyaza geldi,
sevenin elinde kendini buldu.
Sevende yerini veren vardır,
sevenin dünyada her günü kârdır.
Sevdim, sevenlerde birliği buldum,
cümlenize 'Birlikte kalın!' dedim.
Duyana eklenen olmaz,
bilmezsen kaygu vermez."
dedi, KAYGUSUZ


Seni seversem, sana değil kendime hizmettir.


Saygımız O'nadır, O'ndan gelene olsun.
Sevgimiz O'ndan gelenle başlasın,
O'nun AŞKI ile kendini bulsun.


“Bilginin de, görgünün de temelinde sevgi vardır.
Sevgi olmayan bilgi, yorumsuz kalır.
Sevgi ile beslenmemiş görgü,
duvarda taşı görür, sadece izde yürür.
Gönülden alıştıysan, seven ile oluştuysan,
duvar, ayıran değil, kayıran olur”
dedi, YUNUS’um


Düşünce, sevginin anahtarıdır.
Düşünmeden ilmine eremezsin,
bilenden olamazsın!
Bildiğin zaman, sevgisiz kalamazsın.


‘Sevgiyi nerde bulalım, kimde görelim?’
diyene de ki:
Kendinde ara!

PİR SULTAN ABDAL sözü aldı:
“İçen, içeni bilir, seven SEVGİLİ’yi bulur.
Sevgi, sevdikçe yayılır...”


Sevgiden verdiğin ÖZ’ündür,
sevgi ile verdiğin sözündür.
HACI BAYRAM


“...Elbet SEVGİLİ HAK’tır,
sevgi halkta”
dedi, AKŞEMSETTİN


Noksan olan, cümleye iletilen sevgidir.
Sevgiye söz yeterli gelmez,
sevmeyene DOST asla gülmez!


Hiçbir kulu sevgisiz maddeye talip değildir.


Sevgide, en yüksek değerde melodi vardır.


Bileni CAN ayırmaz, göreni cam örtmez,
seveni kaygu dürtmez.


RUH’un CAN süzgecinden geçmesi gereklidir.
(Üzümün şarap olması için mi?)
Gönlünü oluşturması için.
Yani, sevginin formülü,
CAN ile CANAN arasındaki filtresi,
AŞKI oluşturur.
MERYEM


Dönüşümüz O’ndan O’nadır,
sevgimiz sadece O’na.


Kuşlar öte-öte gelir,
döne-döne bulur,
kullar seve-seve olur.


 ‘Kesin sevgi nedir?’ denilir:
Sevgide kesin kaide yoktur.
Çünkü her var olan,
SEVGİLİ’yi kendi bildiğince yorumlar.
YUNUS


‘HAK SEVERSE’ denilir.
HAK SEVER;
kul, kendi kendini yerer.
YUNUS


Kement atılan atı tutarsan senindir,
tutmazsan doğanın.
Çiçeği seversen
senden gelen her titreşimi hıfzeder.
 ‘Sevmezsem ne olur?’ denilir.
Çiçek doğanın olur, kendine kendinden verir.
Ne güzel olaydır ki, senin sevgini nakletsin.


‘Kavak yüksek varamadım,
bağı buldum deremedim, her güzeli sevdim
ama çirkin diye saramadım’ diyene de ki:
 ‘Güzel her zerrede oluşur,
sevsen her zerren O’nun ile buluşur’


Göz göze geldiğinde
kim olursa olsun sevgi ile bakıyorsan,
el ele verdiğinde anandan bacından,
babandan ağandan ayırmıyor isen,
Hale geliyorsun derim.


Sevgi, binbir düğüme çözgü,
seversen her zerreyi ALLAH’ıma övgü,
kendinden kendine özgü.


‘Sevgi bende oluşur, sevgi bende buluşur,
her olayda birbirine karışır’ denilende,
üzüm bağında yenilende, yorumsuz kalırsın.
Sevgin ile, sadece sevgi alırsın.
‘Sevgimi bulabilsem’ diyene:
Ne masal ne gölgedir, ne hayal ne göldedir.
Gerçek, gönüldedir.
Sev, sevebildiğince.
Gönül sevdikçe açılır, her gönüle sevgi ile geçilir.


Arı bal toplar, kul sevgi katlar.


“...Seversen GÜL açar,
sevmezsen kul kaçar.”
dedi, KAYGUSUZ


“...‘O sever, sevgisince yazar,
seven sevgisince taşar…’
sevginiz dahi ölçüde kalsın;
ne şaşalım, ne taşalım,
HAK ADI’na koşalım-koşalım!”
dedi, PİR SULTAN ABDAL


Yemekten değil, sevmekten besleniriz,
sevgi ile süsleniriz.


Yaprak dalda oluşur, sevgi kulda buluşur


Gölgeyi bilmezsen,
Güneş’ten alacağını ayıramazsın;
sevgi bilmezsen,
önce kendi gönlünü doyuramazsın!


Yanan ocak küllenir, seven kulu GÜL’lenir


Sevmeyi bilmezsen, nefsin düşmanındır;
sevmeyi bilirsen, dostundur.


sevgi, gönülden gönüle bulaşır.
Arttıralım, eksiltmeyelim!
ALİ

Kulu, sevgi ile gelişir, SEVGİLİ’si buluşur.
Seven sen isen, sevildiğindendir.
RABB’im sevdiğimi bilir, bildirir.
Kulu sever ise, RABB’ini bulur.
HACI BEKTAŞ


Yaratılmışa gönül veren, YARATAN’ı bulur.


Her söz elenir,
her birinizden özlü sevgi beklenir.
‘Özlü sevgi nedir?’ denildi:
birbirini yermeyen, birbirinde hata görmeyen,
BİR’den gelene sormayana,
ALLAH’ım SEVGİSİ’nden dilediği kadar ulaştırır.
Ona özlü sevgi denir.
RABB’imi, her kulu sever.
RABB’ini, yarattıklarını seven,
özlü sevgiye sahiptir.
ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun,
gönülde sevginin gerçeği doğsun.


Gerçek; sevgidir, sevgidedir, sevendir, sevendedir
AKŞEMSETTİN


Sevgi; HAKK’ın BİRLİĞİ’ndendir,
yaratılmış her zerrenin bilgisindendir.
HAMZA DOST


“...Sevgi, elbet akımdır, müspet akım.
Toplulukta, ne verilirse o alınır.
‘Kin, nefret geçersizdir’ denirse de,
sevginin olmadığı yerde
menfi akım iletilir, o da bulaşıcıdır.
Onun için, sevelim.
Ne derlerse desinler sevelim,
ne yerlerse yesinler sevelim,
ne giyerlerse giysinler
sevelim ki sevgi bağını kuralım,
sevelim ki sevgisizlik dalını kıralım.
ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun,
sevginiz ile her engel kırılsın.”
dedi, KAYGUSUZ



“Sessizliği bildim aldım,
ses vereni sevgim ile sardım;
dağılanı topladım, YUNUS ile katladım.
Ne benden arttı, ne YUNUS’u tarttı.
Her sevgiyi birbirine kattı.”
dedi, TABDUK


Var olduğun her zerren, sevgi ile bütündür;
ne var ki, bulduğun sevgi, yaratılmışlıkta katındır.


“...Sevmek akıl ile değil, gönül iledir.
Gönlünde sevgin var ise VAREDEN’i ararsın,
aklına sorarsın, mantığın ile yorarsın;
öylece, gerçek seni ÖZ’ünde buluşturur.”
dedi, YUNUS’um


Yerden göğe aldığımız,
sevgi diye bildiğimiz her konu gerçektir.
Sevmiyor isek, olaylara gülmüyor isek;
hata, YÜCE’de değil, sendedir, bendedir.


Sevginin Tarifi:
Sevgi ÖZ’ümüzü besler, ömrümüzü süsler,
çevremizi namütenahi açar,
gönülden gönüle geçer.
Sevgiyi GÜL’den sorarız, Bülbülden dinleriz.
Güneşin batışını, Ay’ın doğuşunu sevgi ile bağlarız,
insanın gerçeğini en son ararız.
Oysa insan, yaratılmış olmanın kutluluğunu
idrak ettiği anda;
ADEM’den bu güne,
sarıdan siyaha, beyazdan kızıla,
her rengi, her ırkı, her dini birbirinden ayırmaz;
bilirim sandığı her konuyu,
sağa sola kayırmazdı.
Anadolu’da ve Dünya’nın her yerinde yaşamış
ve yaşamakta olan GÖNÜL ERLERİ vardır.
MEVLANA’lar, YUNUS’lar,
HACI BEKTAŞ’lar, PİR SULTAN ABDAL’lar.
Bize örnek olmuşlar,
kurdukları çevrede hala yaşamaktalar
Ve ilanihaye yaşayacaklardır.
Özetle:
Sevgi,
ALLAH’ın yarattığı ile arasındaki kopmayan bağdır;
İnsanın görevi, her yaratılmış ile öreceği ağdır.
SEVGİ:
Kibir, haset, fesat ve kin kabul etmeyen
yüce bir duygudur.
Hiçbir tezgahta satılmayan,
girdiği gönülden eskidi diye atılmayan,
her an kendini yenileyen,
seveni yenileten…
Ne mutlu o ağı örebilene.
Ne mutlu, o ağın içine girebilene.


“...Gönlünü, sevdiğin renk ile,
bildiğin ahenk ile besle ki;
senden sana gelişen,
O’ndan sende buluşan sevgini,
EMRİ ile dağıtasın.”
dedi, HAMZA DOST


Sevgi, gerçeğin perdesini açar;
her kulu, sevgisi ile HAK YOLU’nu geçer.


“...Sevgi yayılır bölünmez,
değirmene versen öğütülmez,
asla pazarda satılmaz.
Öğrenci kul ise, öğreten gerçeğin bekçisidir.
Bağımsız olan, her gönülden yayılan,
sevginin HAKÇA’sıdır.”
dedi, YAHYA EFENDİ


“Sevginiz, sermayenizdir;
saygınız, güzel fistanlarınız;
gayretiniz, günde gelende,
bilene bilmeyene destanlarınız.”
dedi, MERYEM


Sevgi, ALLAH bilimi, korkuyu siler.
NASRETTİN


Altın anahtar alalım, altın kapıya varalım;
gönülde taş var ise; sevgi ile kıralım;
kıralım ki kum olsun, ele gelsin, yol bulsun


Sevgi, sevgi ile beslenir,
sevgi güzel olsun diye cümle ile süslenir
KUMANDAN


sevgim oldu silahım
HAMZA DOST


VAROLAN ile VAREDEN BİR’liğine çağırdı ise,
GÜZEL’e yönelelim,
mutluluğu her bir zerremizde arayalım.
Çünkü, sevgi de, bilgi de,
her kulunun yaratılmışlığında mevcuttur.
‘Ocağımızda kömür var mı, yok mu?’ demeyin.
Her gönül yanmamış kömür ile bezenmiştir,
bir kıvılcım yeterlidir.
Geldiğimiz günden, o kıvılcımı vermeye çalışırız.
Mevcut olan AŞK’ı, SEN’den sana üfleyen O’dur,
mevcut eden de O…


“...Ben RESULÜ’nü ne kadar seversem,
RESULÜ de ümmetini o kadar sever;
ümmetinden her birini.”
dedi, VEYSEL’im selamladı.


Sevgiye kin katma, özürsüz sev;
sevgini konu etme, katıksız ser.
EYYÜB

sevgisini gönlümüze kattıkta,
ne buluttan kaygu alır,
ne fırtınadan korku duyarız
MERYEM

‘Niyaz ettim, sözümü tuttum mu?
Niyet ettim, ahdimi yerine getirdim mi?
Sevmeyi denedim, her varolanı sevdim mi?’
Öyle ise, gemideyim.


“Doğruyu ben yerden buldum,
gökten sordum, sevgiyi HAK’tan bildim,
kainata serdim.”
dedi, YUNUS’um

HAMZA DOST sözü aldı:
“Söz yolun sözüdür, cümleye ulaşır;
sevgi özün malıdır, cümleye bulaşır...”


‘Tevazu, bilginin ölçüsünü verir.
Sevgi ilginin terazisidir.
YESEVİ


Sevgi bütündür.
Her kulu sevgisi kadar bütüne yaklaşır
MERKEZ


“...Senden aldığım bir öğüt ile, ömrüm beslenir,
sevgim ile günüm süslenir.”
dedi, SARI ANA


YUNUS’um sözü aldı:
“Ekmek peynire aş dedim,
suyun aktığı yere yaş dedim;
dünya seven güzel ile,
sevmeyene boş dedim...”


Her kulunun sevgisine, gönül karar verir.
RABİA


“HACI BEKTAŞ geldi yola,
cümle ile verdi mola.
Açtı bohçayı elden,
 dedi ‘Ne varsa, dilden.
RABB’im, korusun cahilden’
Serdiğimiz sevgidir,
ördüğümüz saygıdır,
sildiğimiz yargıdır,
bilmediğimiz RABB’imden sorgudur.
Bohçamız, açık seçik.”
dedi, HACI BEKTAŞ selamladı.


VEFA ile çıktık yola,
‘Suya’ dedik verdik mola.
Balıklar oynaşırlar, böcekler kaynaşırlar,
çiçekler esen yelden sevinç ile dönüşürler,
sevmeyi bilmeyene dahi vermeye çalışırlar.
‘Çiçeğin böceğin güzelliğinde,
dileyene açılsın kucağım’ dedim


“Söz benim neyime, haz yeter;
diz çöktüm toprağına, toz yeter;
somun aldım elime, tuz yeter;
sevgim öyle sonsuz ki, sanmayın biter.”
dedi, PİR SULTAN ABDAL


“...sevginin olduğu yerde gönül paslanmaz.”
dedi, PİR SULTAN ABDAL


Saygı var ise, sevgi de katkısız vardır!
Sanmayın sevmek zordur, hele bir sevin,
görün ömrünüze kardır!


Sevgi, yoğunlaştığı yerde, gerçeğin nefesini alır.
Her nefeste, aradığın çekirdek mevcuttur!
Cami olmasa; topluluk, yerinin varlığını çizemez,
DOST olanı deryasında çözemez.
Çünkü, sevgi yerli yerinde belirlenmez ise;
meczup adını alır, kul kendinden ötede kalır.


her aklı sevgisi ile eğitti.


KAYGUSUZ sözü aldı:
“Dünyayı genişleten; görgü değil, bilgidir!
Kainatı genişleten; bilgi değil, sevgidir!...”

Yerden gökten sevgi yağar,
her kulunda dostluğuna göre doğar
RABİA


YUNUS’um sözü aldı:
“Her CAN kendinden kendine alır,
YARATAN’ı bildiği an cümle ile bulur,
sevgide bütünlüğe,
şüphesiz kalındığında varılır...”


sevmeyi, kırdığın daldan bulamazsın
SEYYİT OMAR