Hummalı; yok yere telâşa düşen.


Hummayı kendimize mal etmeyelim,
suyun akışına söz etmeyelim.
Su akar, yer yerinde;
söz gider, yumak yerinir.


Yumuşak yol, yumuşak kulundur.
Hummalı olandan değiliz,
günün güzelliğine uyarız.


'Hummalı olandan hummayı kaldır ki,
VERDİĞİN’i görsün,
huzurun SEN’in VERDİĞİN’den olduğunu bilsin.'


Hummalı olunan günde, duman kesif gelir.
Aymayı bilmeyen, olaya ‘Hayırsız.’ der.


Hummalı olanın yoluna, ne söz ver, ne de söz al.


Yangın odun ile başlar, kömürde neticeyi bulur.
Hatalar küle benzer, küllenmese eşelenmez.
Hummalı olmak demedim.
Humma ateşin üstüne kül atmaya benzer.


‘Her olayın sonu vardır.’ derseniz, yanlıştır.
 Her olayın, sadece doğuşu vardır.
Nasıl ki suya taş attıkta,
açılan halelerin bittiği görülmez, sadece başladığı görülür. Onun için, hürmetimiz her doğanadır.
Hummalı oluş, halenin dışına çıkmaya çalışmadır.


Hummalı olmayın, olana yer vermeyin,
olanda sebep aramayın.
YUNUS