Mevlevi.
MEVLÂNA yolu,
Mevlevi kulun mudur?
MEVLÂNA, ALLAH aşığı demektir.
MEVLÂNA’ya gelen,
AŞK’ına meşale arayandır.


andığımız varlık
ALLAH’ımız, YARATAN’ımız.
Severiz, anarız,
yumuşakça yanarız,
sarıldıkça döneriz.
‘Mevlevi’ dersiniz,
heykeli koyarsınız.


‘Mevlevi’yim’ dersin,
raksı sevmezsin,
neyi duyup coşmazsın.
Nasıl derim sana Mevlevi?


Her tarikatın kuruluşu bir yoldandır.
Mevlevilik coşması neydendir.
Coşar, dinler, ALLAH’ını anar.
Anar,
yanar-yanar,
döner-döner,
coşar,
koşar-koşar.


Mevlevilik, dünyanın dönüşüne ayak uydurur.
Zaten kuruluş, dönmeyle olur,
döne-döne meyvesini verir.
Güneşin dönüşü, dünyanın uyuşu meyvesidir.
Olmasa dönmek,
yaz ne demek kış ne demek olurdu,
meyvesiz ağaca dönerdi.


Mevlevi döner,
yumağa sarar,
daire olur dünya misali.
Dünya da niye döner?
Miyarını mihrabında tutsun diye.


‘MEVLEVİ’ dersiniz,
döneni görürsünüz, dönüşe şaşarsınız.
Ne dönen yorulur, ne birbirine sarılır.
Her kul ALLAH’ına yakındır,
umduğundan çok.


Mevlevihane’nin yapısı.
Benim göçümden sonradır inşası.
Günümde Mevlevihane yok idi.
Oğuldan sonra.


‘MEVLEVİ’ denende, kul sema edende;
gayesi, dünyanın dönüşünü taklit değil,
yumağı çözüşe delildir.


Yudum-yudum içerek,
AŞK ile dönerek, semada oldum.
Olayların hepsini, kendi bünyemde gördüm.
Dönüşü her kul dener amma,
her dönen MEVLEVİ değildir.
MEVLEVİ dönüşü;
dünyada nadir görülen hortuma benzer.
Döndüğü yerde, her şeyi siler.
Gidiş, tek bir noktadır;
varış, sadece O’nadır.
‘Döndüm’ deyip
kendini O’na varmış gören nice kullar;
ya sel ile, ya yel ile,
kaybolur gider.