YUNUS’um der ki:
"Yaprağı almadan, çiçeği görmeden,
meyvesi ermeden yer misin?
Yemeden sever misin?
Yudum-yudum almadı isen,
su başında durmadı isen;
tefekkür aleminde dur,
durduğun yerde otur.
Oturmak,
bilmeden yürümekten yeğdir..."


her kulu gölgeden geçer.
Ne var ki; bilenin geçişinde tevekkül,
görenin gözünde tefekkür bulunur,
geçişe öyle uyulur.


YUNUS'um, severim;
dağdaki çiçeği, ovadaki böceği,
kainattaki gerçeği.
Sabahı severim, görüşüm uzar diye;
geceyi severim tefekkür artar diye.


Uyumsuz tefekkür elbet olmaz!
YARATAN düşüncededir!
Tefekkür, düşünceyi oldurur,
düşündüğünü buldurur.
Bulduğun,
hem gönlünü hem bedenini dinlendirir.


BİR’likte çok bilgi
TEK’te toplanır,
kulun bilincinde katlanır.
Tefekkür;
her kulun tek-tek bilincini yoklaması,
RABB’in ZATI’nı RUH’unda saklaması,
GÜLÜ’nü o hal ile koklamasıdır...
DOST, -o dosttur ki-
sana seni buldurur,
seni O’nun ile oldurur.


Her biriniz ağaç altında oturup tefekkür ediniz. Göreceksiniz,
sevginizi birbirinize ileteceksiniz.


Meditasyon bedenin fikri,
tefekkür RUH’un zikridir.


Ağaç altındaki tefekkür,
elbet bilincinizi geliştirir.


Tefekkür,
kulunu kainatta dolaştırır, gerçeğe ulaştırır.


‘Ağaç altında tefekkür ediniz!’ dedik.
Niyazımız, yapraklara tabedilir.
Sela vakti niyaz ediniz dediğimiz o idi.
Hepimiz ayakta olur, yaprakları alırız;
yani, niyazlarınızı toplarız.
KAYGUSUZ