Kul zikir ile de varır.
AŞK ile varmak,
sonsuz sevmektir. 


Her yarattığı O’nu bilir,
O’nu zikreder denir.
Görülmediği söylenirse de,
O’nu ancak bakan göz görür.
Ateş yanar, alev de dumanı da
YÜCE’ye doğru gider;
çiçek yeşerir, YÜCE’ye doğru boy atar;
 hayvan yürür,
YÜCE’ye doğru başını çevirir seslenir.
Onun sesi zikridir.


Olumsuzluk, fikirde değil, zikirdedir.


 “...Dağdaki çiçek,
daldaki böcek nasıl ki
her zerresinden O’nu zikreder,
kumda dahi tek-tek zikir vardır.
Sen de kendinden kendine yönel,
 TANRI’na her zerreni bağla,
o zaman olacağa ağla.
Öyle ağla ki, sana BİR’liği bulduran,
seninle seni olduran,
güzelden güzele döndürene ağla.”
dedi, PİR SULTAN ABDAL


AKŞEMSETTİN
akıldan zikirden aldığı kadar,
dileyen her fakire sundu

PİR SULTAN ABDAL sözü aldı:
“Adım-adım vardım çiçeklerin yanına,
oturdum sordum,
‘Minecik, halin ne?’
‘Güneş’ten alırım,
bir damladan RAHMET’ini bulurum,
zikri ile daim kalırım.”
dedi, dost sesini bana verdi.


‘YA ALLAH!’ dedim de döktüm fikrimi,
kendim ile kendime dedim zikrimi.
KUMANDAN


‘Önce zikir, sonra fikir!’ derlerse, de ki;
 ‘Önce zikir, körlükten;
sonra zikir, BİR’liktendir!’


Her yaratılmışın ismini andığın,
 cismine gönül verdiğin, elbet zikirdir.