HAZRETİ HÜSEYİN, şehitlerin PİR’i. Geçit aramadı, kadere boyun eğdi. HÜSEYİN, yumağına edilen ezadan; HASAN, düşürüldüğü kazadan şehit oldu.

Gönüller sultanı, vurduğu yerin altında su bulduranı. ‘O’ndan değilsin.’ diyene. “Ayağına geldi isem, ADINA geldim. Seni uyardı isem, ADINA uyardım.” dedi, suyu yedi koldan akıttı. RUH’unu suyun başında, bedenden sıyırdı. RUH bedenden ayrıldığı için, beden soldu. Meyveyi olduran, HÜSEYİN’i şehit bildiren olay. 

(Resim verilir: HAZRETİ HÜSEYİN) “Her kul, aradığı DOST’u bulur. Her kul, kendinde olanı bilir. Her kul, sevdiği kadar sevilir.” dedi, HAMZA DOST selamını cümlenize HÜSEYİN ile iletti. Niyazınız, gönülleri hoşnut etti. Sofranızda anıldık. Komşudan komşuya, soyundan gelen ile sözümüz edildi. ALLAH’ım RAZI olsun. HÜSEYİN! Soydan adını alana: ‘Doğrudan şaşmasın! Elden eli bilsin! Halinde kalsın!’ dedi, niyazını bildirdi.

“Sabah akşam geçerlidir, niyaz her kulunda yeterlidir, bildiği niyet ile tutarlıdır.” dedi, HÜSEYİN selamını iletti. 

(Resim verildi: HAZRETİ HÜSEYİN) HAZRETİ HÜSEYİN, “Gölgeleri silsinler. Her günlerine hayır desinler, gülsünler.” dedi, cümlenizi selamladı.

(Resim verildi: HAZRETİ HASAN ve HAZRETİ HÜSEYİN) Gönlümüz BİR’liğine, sevgimiz gürlüğüne… RESULÜ’nün sevgilileri. (HAZRETİ HASAN ile HAZRETİ HÜSEYİN mi?) EYVALLAH.

 
HASAN ile HÜSEYİN bir araya durdular, RESULÜ’ne, gelen-gideni sordular: “Düz ovaya konan kuşlar mı emeğini getirir, kayaların zirvesinde duranlar mı?” RESULÜ dedi ki; “Her kuş, kendi gerçeğini uygular.” Bağlayan değil çözenden olunuz ki, her zerrenizde O’nun NEFESİ’ni biliniz.“ dediler, HASAN ile HÜSEYİN “HAY!” diye-diye MEYDAN’daki yerlerini aldılar.