Gelişim masala değil fala hiç değil.
Amade olalım, çembere tutunalım,
hep bir olalım YÜCE’ye varalım.


El ele, yuvarlak çembere göreyiz.
Baştan sondan yok.


MEYDAN’ı bulduk, çember olduk.
Ağacın yaprağı gibi bollaşırız.
Yaprağı dökülmeyen ağacız,
dalı bükülmeyen ağacız


‘Yuvarlak söz’ diyene de ki;
‘Elbet yuvarlak’
Her şey dönüşe, bir noktaya varışadır.
Her olay, bir çemberdir.
Bir noktadan başlar, dönüş yine aynı noktayadır.
Ne var ki, nokta ile başlayıp bir çember çizer,
yine aynı noktaya gelirsin.
Eline kalan, sadece çemberdir. 


Çemberin uçları açık olursa, yönleri de ayrı olur.
İki ucu ayırmayın ki, yönünüz bir olsun.
Ayrı fikir, çemberin uçlarını ayırır.
Fikirlerinizi bir araya toplayın ki,
iki ayrı uç olmasın.


Noktayız. Daireyi çizemeyiz.
Daireyi çizmek nedir?
Birçok noktaları cezbedebilmek,
ve o noktaların daireyi çizebilme cezbesine
sahip olmaları lazım.
Bir sinek ile bir kuşu yan yana koyarsan,
düzenli durmaz.
Gönül yankıları uymayan kullar da,
daireye nokta olamazlar.
Ancak o daireye nokta olabilecek kullar,
çembere girebilir.
Daire dedim.
Sanmayın kendimi daire kadar büyük gördüm.
Ben de aynı dairenin ortasında bir noktayım.
Ne var ki, AŞK’ımın cezp ettiği noktalarla
bir daire olabiliyoruz
ve daire içinde olabilenin ancak görebileceğidir.


Madem YUNUS’ta da O,
MEVLÂNA’da da O,
cümlede de O;
sevgi çember olur,
cümleyi sarar.


Çemberi çeviren, yolu ikiye ayırandır.
Yolun gidişine çember çevirirsen,
yolu bölmüş olmaz mısın?


Yanılan odur ki;
‘MUHAMMEDİ’ dedi, ayırdı.
Çünkü ne HAZRETİ İSA,
ne HAZRETİ MUSA ‘Ayır!’ demedi.
Bildiğim yol budur,
gördüğüm kul budur.
MUHAMMED yolu,
cümlededir kolu.
İSA-MUSA el-ele,
cümlesi bir çembere.
YUNUS