Gülün yaprağı, ekili toprağı;
vereni düşün, yerinde taşın.
Taştan maksat yuvanın temeli,
kulun hayıra olsun emeli.
Aşı yemeli, ‘Şükür’ demeli.
Yaprak yeşil, gül beyaz, gün olsa biraz ayaz;
kula yumuşak yol verir, gün gelir uyanır.
Yaprak yeşil, gül pembe, kulun gönülü bende;
bende olsa hoş gelir, ne verse ALLAH’ım verir.
Yaprak yeşil, gül kırmızı, gökyüzünün yıldızı;
ALLAH’ımdır YARATAN,
dünyayı aydınlatan.


Güller, ALLAH’ımın SEVGİLİLERİ.
Güllerin en güzeli,
SEVGİLİ PEYGAMBERİ.


Güllerin en güzeli, hurmalı çöldedir.


Gülü, dikeni var diye atar mısın;
yavruyu, üzüntü verir diye satar mısın?
‘Gülün dikeni var’ dersen, menekşeyi sev;
‘Denizde dalga var’ dersen, göle gir.


Gül; yapı olarak bir çeşittir, gerisi aşı
MERYEM


O'ndan gelen yol ehli,
O'ndan bilen hal ehli,
cümle alem GÜL ehli.
YUNUS


GÜL’ün çiçeği övülür, dikeni değil.
Öyle ise, diken geçersiz midir?
Diken, gülün koruyucusudur, hem de kulu korur.
Çünkü, dikenin özelliğinde gülün zehri vardır.
Gülü besleyen maddenin döküntüsü, dikenindedir.
(Tortusu mu?) EYVALLAH.


“Yapraklara söz geçse,
her kulu özenirdi, dallar güller ile bezenirdi.
RABB’im, gülün güzelliğini dikenlerle belirtti,
sürünün yeterini çobanlarla bildirdi.”
dedi, MERKEZ’im