Kalem kutlanmalı, kul kadar sevilmeli.
Neden mi?
Dünü güne bağlar, günü gelene bağlar.
Kul yozar ağlar, kul yazar güler.
Kul yazar, olur;
kul okur, bulur, kalem kulu eğitir.
Defter mi dersin?
Ona da yer verirsin,
ya kalemi nereden elde edersin?
Onu da sevmez misin?
Onun için, kula dünyada
sevmedik bir şey olmamalı.


(‘Ya MUHAMMED, biz sana kalemi verdik’,
‘Kalemin boynuna muska bağlayan…’
sözlerinin anlamı nedir?)
Kalem neyi verir?
Kainatta ne görülür?
Kumun tanesinde gördüğün, yoluna uygundur.
Kalem olmasa,
KUR’AN elde kalmazdı, güne kadar gelmezdi.
KUR’AN’ın göze verilişi.
Dilde olanı kulak alır, kulak anda bilir.
Göze verilen, şekle vurulandır.
Kalemi bulduran kim?
Ele verip YAZDIRAN kim?
KUR’AN’ı güne kadar bildiren kim?
Her yazan kalem,
boynuna KUR’AN’dan muska aldı demektir.
Yazan kalem, tutan el, söyleyen dil, dinleyen kulak; muskayı boynuna takmış demektir.
‘Dinleyen olayım, AŞK ile dolayım’ diyen de olur, okuya-okuya bulan da olur.
Bulduran nedir?


Kalem yazarsa, kulun dileği olur.
Yazmayan kalem, odundan sayılır.

KÂL’EM. 
“KÂL; SIFATIMIN ÖZELLİĞİ!” DER ALLAH’ım.
Dünya sırrı, “KÂL!” dendi açıklandı.
EM, anahtar.
SIFATI’nın özelliği o değil midir?
Yoksa elinizde yazdığınız,
kalem mi sandınız?


Kâl, halin ötesidir.
Dünyadaki kulun, en yüksek mertebesidir.
O da sadece bir kuluna nasip kılınmıştır.
RESULÜ’ne.
“KALEMİ VERDİM ELİNE!” denen AYET odur.


'Kâl nedir?' dendi, daha önce soruldu.
Dönüştüğü andır.
Doğuşa uyduk, oluşa dönüştüğü an;
kâl'acağımız, ayılacağımız andır.
O anda 'Kâl!' denildikte,
ne güzel anda olduğumuzu bilsek.


‘KÂL!’ denilen EMRİ’nden değil
AŞK’ında olmaktır.
ALİ


Kâl, ER'in sırrıdır,
   hal, kulun kârıdır.


Kainatta her satır,
KALEM’dedir.
Yarattığı düzende;
dileyen okur değil,
ALLAH’ın İZNİ olan okur.”
dedi, HAMZA DOST


KÂL; doğruyu bilenindir,
‘Hayrına ALLAH’ım’ diyenindir.
EYYÜB