Namerde kul olma,
kula köle durma.


Kula köle olmadık,
kulu köle bilmedik.


 Her kul ALLAH’ımdan gelir.
Yaratılışta, hepsinin değeri birdir.
Onun için kula söz yaraşmaz.
Çünkü kul kula köle olmaz.
Kulu kendine köle eden,
köleliğe adaylığını koyandır.


Kul kula köle olmaz;
ne var ki kul kulu, köle de bilemez.


Sultan olsam,
cihana gelsem, kul önünde dursam;
gene de taç almam, kula önümde eğil demem.
Çünkü verseler, cihan sultanı olmam,
olanın da önünde eğilmem.
Sen de eğilme,
kula kul olma,
kulu kul etme.


YAHYA PEYGAMBER der ki:
“Yedeğe gelmeyin,
varsın lokmaya mahrum kalın.
Somunu alayım diye, yedeğe gelen;
kula köle olandır.”


Eğilmedik bükülmedik,
O’ndan gayrıya.


Kul eğilmez kul önünde.


El eli tutmazsa,
göz göze bakmazsa,
YÂR sesi almazsa;
kul köle olur,
selameti kölelikte sanır.


Kapı kulu olmadık,
kulu köle bilmedik


Kapı kulu olmayalım,
onda-bunda bilmeyelim!
Gerçek bizim ÖZ'ümüzde,
hakikat sözümüzde,
bilinç gönlümüzde.