Kulu kendine köle eden,
köleliğe adaylığını koyandır.
Üstünlük iddiasında olan,
ayarını düşürendir.
Altının değeri gibi.
Altına altından başka madde karıştırıp,
‘Kuvvetli olsun’ dersen;
kuvveti artar, ayarı düşer.


Gümüşe dünyada elbet bakılır,
gümüş ile her yol açılır.
Ne var ki gönül yolu, altın ile açılır.


Yumak, mümin olanla, oyma ile işlenir.
Gümüş, YUYAN’a, dünyanın mülkü.
Az da olsa, çok ta gelse;
emanetçi olduğunu bilir,
gayesini altın yoldan çevirmez.
‘Gelen gelsin, hep benim olsun’ diyen yanılır.
Ne dünyada huzur bulur,
ne ahirete hazırlanmaya vakit kalır.


Gümüş maden denir de,
bakır neden hor görülür?
Değer ölçüsü ile değil,
vergisi ile değerlendirilse;
bakır öne alınır.
Elbet gümüş haslete,
bakır kuvvete denktir.
Aslında gördüğü amel ile değerlendirmeli.
Bakır aşına, bakır taşına denk gelir.
Gümüş sadece övüntü verir.


Kuyumcu altını külçe alır, işler verir.
Her sanatkarın işi, değer aynasıdır.
Aslında altın, gene aynı altındır.
İşçiliktir önem kazanan.
Kul da öyledir;
külçe altın gelir, dünyada kendini işler.
Elbet KUR’AN’ın verdiği,
kulun gönül yapısına göre aldığıdır.
Olmayanın arkasından, ağlayan kul;
altını kendine, gözyaşı tası yaptığı görülür.
Altını başına taç da yaparsın,
göğsüne iğne diye de takarsın.
Suyu aktığı yerden alayım diye, tas da yaparsın.
Zahiri değeri işlendiğidir,
batıni değeri kullanıldığı yerdir.
İşlenme gözü doyurur,
kullanma niyetini gösterir.


Gümüş değerini buldu ise, altına döner.
NİYAZİ


Altın manayı, gümüş maddeyi verir.
ALİ


Her kulu kendini bulduğu an, 'Altın Çağı'na girmiştir


"...bir tasa altını, bir tasa gümüşü koyduk,
ağırlığı aynı da, değeri başka, ALLAH’ım dedik.
Gümüş, dileyenle alır dilediğini bulur.
Altın ile ağırlanalım, sevgimiz ile gerçeği sunalım."
dedi, HACI BEKTAŞ


"...gümüş ile altını tarttırdık.
Ölçü birbirine eşit te,
değer çeşitte." dedi, YAHYA EFENDİ