Ham sofuya kapılma,
yoluna hurafe koyma;
yönün gönlünde olsun,
ALLAH’ın seni bilir.


Yol boyu gidişe, kul yönü varışadır.
Yönünü bulan varır.


Yönün belli oldukta,
beden sende kaldıkta;
dünyanın halini beden ile,
HAKK’ın ADI’nı gönlün ile anarsın.
Yönün anda belli değil mi?
Yönünü diledin aldın,
‘ALLAH’ım SANA.’ dedin.


YUNUS’um söze girdi:
“BİRLİK’i ben dürmedim,
gelen ile gideni ayırmadım,
olmayana kaygu duymadım.
Yolumu aldıkta, gönlümü uyana verdikte;
oturdum, bir kucak düğümü çözdüm.


Unutmayın!
Yönümüz sadece ALLAH’ımadır.


Her dileyen, kendi yönünü alır.
ALİ


Aldığımız kadar veririz,
yedi yönde dünyayı çeviririz.


OMAR der ki:
"Kulun dört yönü vardır.
Dördün biri gönlüne,
biri haline, biri yoluna,
biri de görüşüne açıktır.
Dönüş odur ki, dört yönü bir eder,
AŞK ile katıldıkta kulu PİR eder.
 (Bu dört haline
AŞK'ı da katarsan PİR olursun, öyle mi?)
EYVALLAH.
'Dönüşten maksat, nedir?' denir.
Yol ehli 'Sema' der, gönül ehli 'Nema' der.
İster sema ister nema,
gidilen yer HAKK'adır!..."


Gerçek güne dönersen,
gerçek yönde yanarsan;
'Ben bendeyim yönden aldım,
ben O'ndayım ÖZ'den buldum.' dersin,
gönlünce yerini bildiğin halde dönersin.


Yanılma olmasın;
kulunun haline yön,
kulunca verilmesin!


Benden size yön geldi,
sizden bana gönül geldi.


Kuşlar yolları bilir,
kullar yönünü bulur;
dağlardan yol sorarsan,
doğduğun güne getirir.