Neden, ‘Tarikat.’ dersiniz,
bir ULU’ya bağlanırsınız,
zamanla yozarsınız.
ULU’nun yolunu ‘Yolum.’ diyen yürüyen,
yolun kenarında ağacı gören;
gönülden uymamışsa,
‘Yolun kenarına geleni koparmak caizdir.’ der,
koparır yer.
Ondan sonra gelende, bu söz yer eder.
Her gelen, söze bir söz ilave eder,
böylece yozar.
Bilmez ki ALLAH’ım gönülü görür.
O kul, kendi kendini aldatır.


Su imandan, kul zamandan.
Yozan, nasipsiz kalandır.


NUMAN der ki:
“Yol, yozanla değil, bozanla dolmasın.
Yozan, kendinedir kahrı;
bozan, yoladır zararı.
Yolu bozan, kazma ile kazan;
gelenin yolunu da kapar.”


Yabanda olan;
yozanda yazsın, yozduğu dalda kalsın.
Masaya yol dileyen gelir,
yozmayı bulan uzak kalır.
Uzak kalanın da duacısıyız.
Kainatın KURUCU’su,
cümlenin YARATICI’sı;
yozanı da görsün, yolunu versin.


Kavağın uzunu,
 almayın kulun yozunu.
Ayağını uzatmazsa,
gelen günden söz etmezse;
 o kula 'Yozmuş.' denir.
Ayağını uzatmak, yola düşmektir.
HAK YOLU'nda; gelen güne gidilir,
gelen günden beklenir,
gelen günde görülür.
'Gelen güne söz etme!' denen,
'Gelen günde dünya halini sorma.' denendir.
Yozmuş kul bilmiş
 var ki bile bile yoldan ayağını çekmiş.


"Toprağı taşı ayırsam,
kulu kula kayırsam;
 sevenden olur muyum,
YUNUS diye anılır mıyım?"
dedi, YUNUS'um sözü aldı.
"HAK ile BİR olayım dersen,
halkı bul, halkta HAKKI gör!
'Aç aça el açmaz,
tok aça gönül açmazsa
halkın seyri bozulur.' diyene de ki:
Halkın seyri HAK'tan uzak kalırsa bozulur.
Ne var ki, halktan uzak kalırsa, yozulur.
Yozan mı, yozduran mı suçlu?
Soruya verdim.
Yozduran, yozanın dayandığı mıdır?
Elbet değil.
Yel ile sel ile gelene uyan dedik.
Öyle oldukta, yozduran olmaz.
Yozan vardır.
Günahı sevabı kulun kendinindir."


Gezenden yol sorarsan, düzünden verir.
Yozandan hal sorarsan, taşlı yolda yürütür.


Düzeni değiştirmek
kulun gücünde olamaz elbet.
Amma, yozanı gören bilenden ise
durmaz elbet.


Gelmek gitmek düzendedir,
güzel olan YAZAN'dadır,
'Çirkin?' dersen yozandadır!


Destek olduk sözüne,
nefes verdik sazına,
ayak koyduk tozuna.
Geldik verdik.
Demesinler bakma kulun yozuna.
Tozu, yozu O'ndandır,
sözü sazı O'ndandır.
YUNUS


“Boş gelmesin kazanlar,
 boş durmasın kızanlar,
uzak kalsın yozanlar.”
dedi, BEHLÜL’üm