Ahiretten kuvvet alan,
dünya yalnızlığı bilmez.
ALLAH
öyle kulunu darda bırakmaz.


Mucize alsaydım, niyazıma cevap gelseydi;
dünyaya gelen her kul VELİ olurdu,
dünyaya geldiği günden ALLAH’ına varırdı.
YUNUS


ALLAH’ını bilen,
bütün gönlü ile bağlanan,
 geleni gideni O'ndan bilen;
elbet yolunda erer,
VELİLİK mertebesi alır.
Ne giydiği ne gördüğü,
onu yolundan çevirmez.


Hiç bir PİR,
göçünden sonra üzerine söz almaz,
ALLAH’ım izin vermez.
‘Neden?’ dendi.
Çünkü VELİ,
dünyadan göçmeden;
kumunu elediğini,
HİKMETİ’ne erdiğini gösterir,
kula bildirir, ondan sonra göçer.
O zamana kadar,
her kul gibi görünen deli,
VELİ’liğini otaya koyar.
Bilinen VELİ’nin arkasından söz edilmez.
Söz edildi ise, o VELİ değildir.


kulunun gönlünde Güneş doğması gerekir.
Güneş ile ay misali,
Güneş’ten olan yıldızlar misali.
Kulunun gecesini yıldızlar-ay süsler.
Gündüzde sormaya ne hacet?
Gönlünde Güneş var ise,
ayından aldığını bilirsin,
‘Güneş’ten gelir.’ dersin.
Yıldızları taklit eden,
sokakta yanan lambaya benzer.
Yıldızlar EVLİYALAR’dır.
Yumağın demeti, Güneş,
PEYGAMBER EFENDİMİZ,
alemlerin PEYGAMBER’i;
yeri değişmez.
Aydan gelen, ALİ’ye uyandır;
yıldızdan gelen, VELİ’ye uyandır.
‘ALİ’ye gücendim, VELİ’ye uydum.’ dersen;
yıldızın parlağını göstersem,
ben mi yanılırım, sen mi?
Gönül en parlağını seçer,
bize ne söz düşer.
Bana parlak gelen, sana gelmezse;
ben mi hatalıyım, sen mi?
Hayır, ne sen ne ben.
Her kulun yıldızı,
kendine parlak gelir.


MEVLÂNA da kul olmadı mı?
Sevmesini dünyada öğrenmedi mi?
YAR’dan aldık, RESULÜ’ne uyduk;
ALİ’ye, ‘Yol mu verdin?’ dedik.
ALİ’nin yolunu VELİ’den alan,
RESULÜ’ne uyandır.
RESULÜ’ne uyan,
‘ALLAH’ıma...’ diyendir.


Kendini bulan, dünyada kalmaz;
dünyada iken, bulduğunu bilmez.
Her kul VELİ olmaz elbet.
Her EREN, ALLAH’ımı bulandır,
ne var ki göçtüğü an bilendir.
Öbür alem, yalnız VELİLER’in,
o da en son demlerinde gördükleridir.
ERENLER, VELİ değildir.
VELİ, hem ilmi, hem ulmu olanlar.
 ERENLER, güzel ahlakları ile bulanlardır.

Her VELİ’nin yolu birdir,
sözü söyleşiş tarzı ayrı olsa da.
Her VELİ, kul ayırmadığı için,
kulun önünde eğilmediği için VELİ olur.
 Ondan sonra gelenler,
VELİ olduğunu bilenler,
onun adını kendine mal edenler;
‘Yol.’ der, şeyhlik taslar.


Yorgunluk dünya halidir, katlanan VELİ’dir.


Kendi hatasını örtmeye çalışan, VELİ kul olur.
Evliyalığı çalışması ile değil, bilmesi ile alır.


"...BİR’de BİR’liği bulalım,
VELİLER’de ayrıya düşmeyelim!"
dedi, ALİ


"...DOST halimiz bellidir,
DOST gönlümüzdoludur.
Gâh düzende bilinir,
gâh evrende VELİ’dir."
dedi HAMZA DOST


Olumsuza gülene ‘Deli’ derler,
yerini bilene ‘VELİ’ derler.
NASRETTİN