dünyada düşünce boşluğu,
kendine güvendiğin günlerdir.


Güvenin kula değil ALLAH’ıma olsun


Kendine güvenen,
boş kum torbasına yumruk sallayana benzer,
boşuna çabalar durur.


Kimseye güvenme, ALLAH’tan başka;
kuldan bekleme, selamdan başka.
Onu da verirse, alırsa.


Güvenme kula.
Kul ALLAH’ımdan büyük değildir.
Neyine güvensen boş.
‘ALLAH’ım!’ de, YÜCE’ye koş.


ALLAH’ım iyi olanı verir,
O'na yöneleni görür.
Kula eğilme, ALLAH’ımdan dile,
kul ALLAH’ımdan büyük değil.
Tahtında otursa da, tacını takınsa da;
dünya malının emanetçisidir.
Ne tahtının sahibi, ne de mülkün sahibidir;
an gelir tahtından iner, saltanatı sona erer.
Güvenme ALLAH’ımdan başka kimseye.


Ummak, güvenmektir;
güvenmek, inanmaktır.


OMAR der ki:
“Ummakla değil, güvenmekle olur.
Güveni sonsuz olan, kuvveti bulur.
Korkak kul, ALLAH’ımın VERGİSİ’ni görmeyendir.”


Gelecek korkusu olmayan;
madde ile değil, ALLAH’ıma güvenendir.


Muzaffer olmak için,
kendine değil ALLAH’ına güvenmen şarttır.


Dayandığına şüphesiz güven.
Güven ki, güzellikler sana açılır.


"...Dayandık güvendik,
‘O’nun DOSTLUĞU yeter’ dedik.
MERYEM diye anıldık, OĞUL ile övüldük;
sert geleni ovduk yumuşattık,
mert geleni övdük, dağılanı topladık."
dedi, MERYEM


‘Güvenmeyi mi, güvenilir olmayı mı yeğlersiniz?’
Her bilen; sadece kendi ile olur, kendi ile kalır.
Güvenilir olmak, en büyük mükafattır.
MERYEM