Onların da ayrı-ayrı vazifeleri var,
sizinle gelip her zaman görüşemezler.
Dünyanın yoğurulacak kulları,
ALLAH'ın ayırılacak kulları;
hep onların vazifeleridir.
Yobazların avladıkları gafilleri,
onlar ayırır-kayırır, oyuna geleni uyarır.
Vicdanım sızladı, acıdım, pişman oldum.
Bunlar, onların güzel yola çağırışıdır.


‘YUYAN buldum.’ der sevinir,
bulduğu günden yönünü çevirir;
öyle kula yazık olur,
çünkü yuyan bildiği yobaz onu doğruya koymaz.
Kendi bilmez ki koysun, doğru yoldan ne desin?
Onun için kul kuldan değil ALLAH’tan dilesin.

 Yobaza kulak açma, okunu ona atma;
bırak ALLAH’ım düşünür.
OMAR

Sözü baştan dedim, meclise söyledim;
yobaz her yönü sarmış.
Elini açan, başını örten,
ALLAH sözünü ağıza alan meydana çıkmış.
Yudum aldığı haram yediği gözünden kaçmış.
 ALLAH’ım kaçırmaz, uğraşını üstüne alma.
ALLAH’ım aciz değildir, uğraş yok.


ALLAH’ımın VARLIĞI’nı
ispata giden yobaza tokat.
ALLAH’ımın VARLIĞI’nı ispat, kula düşmez.
O KENDİ’ni bildirir.


 Kul vardır ‘Ağaca yaprak olayım.’ der,
kul vardır ‘Yoruldum gölgesine sığınayım.’ der,
geçer.
Açık derim.
Yobazı yola veren, gölgede gezdirendir.
Gölge olmazsa, ne durur, ne de verir.


Bağda ot bitmişse, elbet ayıklanır;
tarlada biten ot, sürüye verilir.
Ne bağ yersizdir, ne de ot.
Ne var ki, yerini bulmuşsa.
Yobaza uymak, bağdaki otu sulamaya benzer.


ULU, deryadan verir;
yobaz, göl balığı misali uyduğunu bilir.
Ne bilir ki ne versin, neyi nerede görsün,
ölçüye nerede varsın?


Sahipsiz olana değil,
SAHİBİ’ni bilene uy.


Günümüz,
yumuşak yol dileyen kullar ile doludur.
Her kulun dileği, ALLAH’ımın YOLU’dur.
Ne var ki, yolu bilmeyen,
korkuyu silmeyen yobazın verdiği nasihat;
günde yol alınamaz düşüncesini,
kullara aşılamıştır.
ALLAH’ımı bilen her kul, O’na varır.
‘Kula yol vereyim.’ diyen,
ona güzellikleri öğretmesini bilmeli.


Kuyuya su doldurulmaz.
Doldurayım dersen boş.
Yobazın aldığı bilgi de
kuyuya su doldurmaya benzer.
Dünyanın düzenine,
kainatın kuruluşuna söz etmeye çalışan.
Bilgiden yoksun olduğu halde,
‘KUR’AN’dan söylerim.’ diyenler için söyledim.


Yenmeyi değil el vermeyi bilirsen,
yobazda kaideyi silersen;
sözün yerin bulur.


YUNUS’um söze geldi:
"Bağladığım nefsimi çözmeye çalışmadım,
EMRİ’ne uymayanı almaya çalışmadım;
gölge veren ağaca, yanaştım dalaşmadım..."


Aydın, sende olanı sana açar;
yobaz, kendinde olanı
sana yama yapmaya çalışır.
SARI ANA