Çalışma her mümin kulun en birinci ödevi.
Çalışırsan alırsın.


İleriye gitmek varken,
‘ALLAH’ım hazır ver’ demek olmaz.


...gününü boş geçiren, gün sonunda gülemez.


Çalışmayana ALLAH’ım verir mi?


Daha önce dedim,
maddeyi dilediğine manayı dileyene verir.
Denilir ki, ‘Çalışan?’
Elbet çalışan kulunu sever, ama her çalışana verir mi? Madde için çalışanı dedim.
Kul vardır amele,
ömrü boyunca ölesiye çalışır bir lokma için.
Onun nasibi, o kadardır.
Kul vardır bir lokma yiyecek kadar çalışır,
nasibi yüzüne güler, bağından kokulu su çıkar.
Çalışması neticesi değil, nasibinin artmasıdır.


Güzellik; beden sıhhatte iken arayıp bulmakta,
olayı açmakta, hayıra yormaktadır.
Didinme, ömrü boşa harcamadır.
Yanılmayın, gücünce çalışmayı ALLAH’ım EMREDER. Gücünün üstünde çalışırsan,
bedenine zulmetmiş olursun


Hiçbir başarı el bağlamakla kazanılmaz.


YUNUS’um der ki:
“Ceht ile ahvale bakarsan, efkara düşersin.”
Çünkü ahvalde, cehte değer var mıdır?
Yanılmayandan olunuz,
el bağlayıp oturunuz demedim.
Manayı dilersen bulursun, nasibi YAZAN’dan alırsın. Yaşamak, çalışmak ile kaimdir elbet.
Çalışmanın yaşayana zarar vereninden kaçının.
Koşuya çıkan atın gayreti, neticeye kadardır.
Neticeden sonra da aynı hızla koşarsa,
çalışmanın ötesine geçmiş olur.


‘Koşana ayak uydurayım’ diyenin, koşması gerekir.
Halbuki koşmaya ne hacet.
Koşan bırak koşsun, kul adım-adım gitsin.
Koşu ile tez varılmaz.
Koşan çabuk yorulur, bekler durur, tekrar koşar. Adım-adım giden;
ne durur, ne oturur,
daha güzel görür,
görgüsü ile bilgisini arttırır.
YUNUS


‘Verdiğim gitti, beni aldattı’ dersen,
hakikaten aldanmış olursun.
Çünkü senden giden, senin değildir.
‘Benim kazancım, nasıl benim olmaz?’ dersen;
her kul yalnız kendi için değil, cümle için çalışır.
‘Kazancım’ dediğin, gitti diye üzüldüğün senin değildir. Bunu diyebildiğin gün;
hakikati bulmuş, huzuru almış olursun.


Ayağını yormadan, yolu yürüyemezsin;
yorganını örtmezsen, ısınamazsın.


Arı çalışanın, kelebek alışanın güzelliğini gösterir.
Alışandan maksat, var edilenle tanışan.