VEREN’i düşün,
kuluna hata yükleme.
‘Yetmez kahır’ deme.
Çekecek kahrın varsa;
ondan-bundan değil,
kaderinden çekersin. 


Kahreden,
dünyayı duman arkasından görendir.


Soğuk sıcağı aratır,
kahır ALLAH’ı buldurur.


Lütfunda aradığın, keramet değil selamettir.
Kahrımda gördüğüm, şahadettir.
Kahrım, lütfunu şahit kılar.


Kahrı sildik, ‘Küfürdür’ dedik;
gönülden olanı duyduk,
‘En güzeli’ dedik, uyduk.
Küfür kahrın ta kendisidir.
Çünkü kahır, VEREN’i inkardır.
Niye küfredersin? Niyetine uymayana.
Niyetine uydurmayan kim?


Kahrı, ‘O’ndan değil’ diye sildik.


VERDİN-bildim,
kahrına bal diye tadına erdim.


Kahır veren her olay,
yeniden doğuşa götürür.


Gölge bizden gelemez,
'DOST!' demeyen gülemez,
yüzme bilmeyen dalamaz,
kul asla kahırda kalamaz.


Kahır gölge vermesin,
geçici olur bilinsin.


Kahır da düzende, yatır da.
Kahrı silersen, sabrı bilirsen,
‘Güzel günmüş’ dersin,
YUNUS misali aklını güdersin.
YUNUS


Kahır; güzeli siler, ömrünü böler!


Kahır dediğiniz her olay;
gümüş tabakta gelmez,
altın tabakta kalmaz,
bulut misali gelir geçer
HACI BAYRAM


gölgede olanın kahrına düşme.